«فضل بن شاذان گفته است: در زمان ابتداى امامت حضرت على بن الحسين(ع) فقط پنج تن با آن حضرت بودند: سعيد بن جبير، سعيد بن مسيّب، محمد بن جبير بن مطعم يا يحيى بن ام طويل و ابو خالد كابلى كه اسمش وردان و كنيه‌اش كنكر بوده است». (١٢)

بنابر اين، كشّى، هر دو اسم وردان و كنكر را متعلق به يك نفر دانسته و او را از شيعيان خاص بر شمرده است.

شيخ طوسى نيز در رجالش هنگام بر شمردن اصحاب امام زين العابدين(ع) گفته است: «كنيه ابو خالد كابلى، كنكر بوده و گفته شده است كه اسم او وردان است». (١٣)

در رجال كشّى در بخش احوال و زندگى يحيى بن امّ طويل آمده است: «يونس از حمزة بن محمد طيّار از امام صادق(ع) نقل كرده كه فرمود: بعد از شهادت امام حسين(ع) همه مردم مرتد شدند، مگر چهار نفر: ابو خالد كابلى، يحيى بن امّ طويل، جبيربن مطعم و جابربن عبداللّه‌ انصارى. سپس اندك اندك مردم به ايشان پيوستند و جمعيت آنها فزونى يافت». (١٤)

روايات زيادى هم در مدح ابو خالد كابلى وارد شده است كه در بعضى از آنها آمده كه او از افراد مورد وثوق امام سجاد (ع) بوده است.

از تمام اين مطالب استفاده مى‌شود كه او ثقه و از نزديكان امام سجاد(ع) بوده است و شكى نيست كه مقصود ومنصرف از ابو خالد كابلى در اين روايت همان كابلى بزرگ و معروف و ثقه است. (١٥)

(١٢) رجال كشى، ص ١١٥ و ٢٣، حديث ١٨٤ و ١٩٤.
(١٣) رجال شيخ، ص ١٣٩ و ١٠٠ و ٣٢٨.
(١٤) رجال كشى، ص ١١٥و ٢٣، حديث ١٨٤ و ١٩٤.
(١٥) معجم رجال الحديث، ج١٥، ص١٣٧.