ما رواه الكلينى بسنده إلى أبى خالد الكابلي عن أبى جعفر الباقر(ع)، قال: وجدنا في كتاب عليّ «إنّ الارض للّه‌ يورثها من يشاء من عباده والعقبةُ للمتقينَ» أنا و أهل بيتي الذين أورثنا اللّه‌ الارض و نحن المتّقون، و الأرض كلّها لنا، فمن أحيا أرضاً من المسلمين فليعمّرها و ليؤدّ خراجها إلى إلامام من أهل بيتى و له ما أكل منها... حتى يظهر القائم من أهل بيتي بالسيف فيحويها ويمنعها و يخرجهم منها كما حواها رسول اللّه‌(ص) و منعها، إلاّ ما كان فى أيدي شيعتنا فإنّه يقاطعهم على ما في أيديهم و يترك الأرض في أيديهم؛ (١٠)

كلينى با سند صحيح از ابو خالد كابلى از امام باقر(ع) نقل كرده كه فرمود: در كتاب على(ع) در باره آيه «زمين براى خداوند است، آن را به هركس از بندگانش كه بخواهد، به ميراث دهد و حسن عاقبت مخصوص اهل تقواست»، آمده است: من و اهل بيتم همان كسانى هستيم كه خداوند زمين را ميراث ما كرد و اهل تقوا ما هستيم. همه زمين براى ماست، پس هركس از مسلمانان زمينى را احيا كند، بايد آن را آباد كند و خراج آن را به امامى كه از اهل بيت من است، بپردازد و هرچه از آن براى معيشت خود استفاده كند، حق اوست... تا آنكه امام قائم(عج) از اهل بيت من با شمشير و قدرت ظاهر گردد و بر آن مستولى گردد و آنها را بيرون كند؛ چنان كه رسول خدا(ص) بر آن استيلا يافت به جز آنچه در دست شيعيان ما باشد كه امام با آنها در مورد آنچه در دستشان است، قرارداد مى‌بندد و زمين را به آنها وامى‌گذارد.

سند اين حديث صحيح است؛ اگر چه در رجال شيخ طوسى، دو نفر به اين نام(ابو خالد) ذكر شده‌اند، شيخ هنگام برشمردن اصحاب امام باقر(ع) گفته است: «گفته شده است كه ابو خالد كابلى كوچك از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) روايت نقل كرده است و نام ابو خالد بزرگ، كنكر است » (١١). اما در

(١٠) كافى، ج١، ص ٤٠٧، ح١.
(١١) رجال شيخ، ص ١٣٩ و ٣٢٨ و ١٠٠.