فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٤ - وصيت براى وارث آیة الله جعفر سبحانى

ابو داود از طريق ديگرى از عكرمه از ابن عباس نقل حديث كرده است. (٤١)

روايت يازدهم:على بن ابراهيم بن عيسى از احمد بن محمد ماسرجسى از عمروبن زراره از زياد بن عبداللّه‌ از اسماعيل بن مسلم از حسن از عمرو بن خارجه روايت كرده است كه رسول خدا(ص) فرمود: لاوصية لوارث إلاّ أن يجيز الورثة؛ (٤٢) هيچ وصيتى براى وارث صحيح نيست، مگر با اجازه ورثه».

اگر سند اين حديث صحيح باشد، مضمون آن بر وصيت بيش از يك سوم مال، حمل مى‌شود؛ چنان كه خواهد آمد.

روايت دوازدهم:عبيداللّه‌ بن عبدالصمد بن مهتدى از محمد بن عمرو بن خالد، از أبىّ از يونس بن راشد، از عطاء خراسانى از عكرمه از ابن عباس روايت كرده است كه: رسول خدا(ص) فرمود: لايجوز لوارث وصية الا أن يشاء الورثة؛ يعنى وصيت براى وارث جايز نيست مگر آنكه ورثه بخواهند. (٤٣)

گمان نمى‌كنم هيچ فقيهى به حديثى كه سندش مشتمل بر ابو عبداللّه‌ عكرمه بربرى مدنى، مولاى ابن عباس باشد، استناد كند. علماى رجال عكرمه را چنين معرفى كرده‌اند:

ابن لهيعه از ابى الاسود نقل كرده: او كم عقل بود. او حديث را از دو نفر مى‌شنيد و هرگاه از او سؤال مى‌شد، حديث را از يكى از آن دو نقل مى‌كرد. پس از آن اگر كسى همان حديث را از او مى‌پرسيد، از آن فرد ديگر نقل مى‌كرد. مردم او را دروغ گو مى‌دانستند.