با توجه به اينكه در خريد و فروش قطعاً رضايت فروشنده و خريدار معتبر است، نسبت دادن فروش نفس به انسان دلالت بر اين دارد كه زمام نفس آدمى به دست خود اوست، به همين جهت درصدد فروش آن بر آمده است و اين همان قاعده عقلايى است.

آيات و روايات ديگرى نيز بر اين قاعده دلالت مى‌كنند كه به برخى اشاره خواهيم كرد.

از آن ادله، اخبار دالّ بر واگذاردن همه امور مؤمن به خود او توسط خدا است ؛ سماعه در روايت موثقه از امام صادق(ع) روايت كرده است:

قال: قال أبو عبدالله عليه السلام: إن الله عزّوجلّ فوّض إلى المؤمن أموره كلّها، و لم يفوّض إليه أن يذلّ نفسه، أما تسمع لقول الله عزّوجلّ: { وَ لِلّهِ العِزَّة و لِرسُولِهِ وَ للمُؤمِنِين} فالمؤمن ينبغى أن يكون عزيزاً و لايكون ذليلاً، يعزّه الله بالايمان و الاسلام؛

خداوند تمام امور مؤمن را به خود او واگذارده و تنها به وى اجازه ذليل كردن خود را نداده است. مگر اين آيه شريفه را نشنيده‌اى كه {وَ لِلّه الِعزَّةُ وَ لِرَسُوله وَ لِلْمُؤمِنِينَ} ؛ لذا مؤمن بايد عزيز باشد و زير بار ذلّت نرود. خداوند وى را به بركت ايمان و اسلام، عزيز گردانيده است. (١٢)

روايات به اين مضمون مستفيض است (١٣) و بر واگذارى امور مؤمن به وى، دلالت

(١١) احزاب، آيه ٦.
(١٢) وسائل الشيعه، باب ١٢ از ابواب امر و نهى، ج١١، ص ٤٢٤، ح ٢ ؛ ر.ك: حديث ١ و ٣ از همان باب.
(١٣) همان.