سه ـ عناوين فرعى: اگر در تنظيم مباحث مدخلى، به عنوان‌بندى نياز باشد، عناوين، بدون ذكر شماره در سر سطر مى‌آيد و با تغيير قلم از متن متمايز مى‌گردد. اگر عناوين فرعى داراى عناوين فرعى‌ترى باشند، عناوين فرعى‌تر با شماره مشخص مى‌گردند.

چهار ـ احكام: چون غرض در فرهنگ ذكر تمام احكام نيست، مهم‌ترين و كُلّى‌ترين احكام ذكر مى‌شود و از ذكر فروع جزئى جز به مقدار نياز و نيز ادلّه احكام جز در موارد خاص پرهيز مى‌شود. در احكام اختلافى تنها، به بيان اختلافى بودن و در صورت مشهور بودن يكى از اقوال، به بيان نظر مشهور بسنده مى‌شود. البته در صورتى كه قول غير مشهور، از بيان قول مشهور دانسته نشود، قول غير مشهور نيز ذكر مى‌گردد.

پنج ـ ارجاعات: گاه در شناسه و بيشتر در بدنه مقاله، لازم است خواننده به مدخلى ديگر ارجاع داده شود تا اطّلاعاتِ بيشتر يا تكميلى را در آن جا جستجو كند. اين كار بر اساس ضوابطى كه در شيوه نامه فرهنگ فقه آمده است، انجام مى‌شود. ارجاع، درون كمانك پس از فلش و به مدخل اصلى خواهد بود مانند (نام مدخل). در مدخل‌هاى ارجاعى، پس از عنوان، ارجاع به مدخل‌هاى اصلى صورت مى‌گيرد.

مطالبى كه در فرهنگ فقه مى‌آيد از منابعى معتبر گردآورى و براى اتقان و اعتبار فرهنگ و نيز تسهيل پژوهش گسترده‌تر و ژرف‌تر براى خواننده گرامى در پايان هر مقاله به نام كتاب، جلد و صفحه اشاره شده است.

تدوين كتاب‌هايى در باره واژگان و اصطلاحات فقهى، چندان در گذشته متداول نبوده است. در اين ميان گاه به نام برخى از كتاب‌ها بر مى‌خوريم كه نشان مى‌دهد در باره اصطلاحات فقهى تدوين شده است. براى مثال در زمره كتاب‌هاى محقق حلّى، كتابى با نام «المصطلحات الفقهية» كه ظاهراً هنوز به