مانند وجوب و حرمت و استحباب، يا عناوين قواعد فقهى مى‌باشند مانند قاعده يد، قاعده اتلاف، يا از قبيل اسامى مكان‌هاو زمان‌هايى است كه به نحوى مرتبط با حكم يا موضوع فقهى مى‌باشند، مانند: عرفات، حرم، اضحى، ايام تشريق، يا از قبيل ديگر اصطلاحاتى هستند كه در علم فقه و علوم وابسته به آن متداول است مانند: خبر، اجماع، شهرت،اصول عمليه، برائت، نص، ظاهر و... .

در برابر هر مدخل ابتدا شناسه‌اى آمده است. شناسه، تعريفى كوتاه با عبارتى غالباً بدون فعل است كه در برابر هر يك از عناوين و مدخل‌ها مى‌آيد. در شناسه تنها، معناى كاربردى در فقه بيان مى‌شود كه ممكن است اصطلاحى يا لغوى باشد. اگر مدخلى بيش از يك معناى كاربردى در فقه داشته باشد، جملگى در شناسه ذكر مى‌گردند. براى مثال، مدخل «استحلال» داراى سه معنا است كه بدين صورت ذكر مى‌شوند:

استحلال: حلال شمردن / حلال كردن / حلاليّت طلبيدن.

سپس توضيحات لازم در ذيل مدخل و شناسه به عنوان بدنه مقاله مى‌آيد، در هر مقاله به چند محور پرداخته مى‌شود:

يك ـ تكميل كننده شناسه: اگر مدخلى به توضيحى بيش از شناسه نياز داشته باشد، و يا تفاوت‌هايى با واژگان و اصطلاحات نزديك به آن داشته باشد، در نخستين بند مقاله بيان خواهد شد. همچنين اگر مدخلى به معناى خاص فقهى (اصطلاح فقهى) در آيه يا روايتى آمده باشد، در اين بند به آن آيه يا روايت اشاره مى‌شود.

دو ـ موطن مدخل: موطن، جايگاه بحث از مدخل در فقه است كه بيان آن، دورنمايى كلّى از نوع مباحث مربوط به مدخل را در فقه نشان مى‌دهد. اگر شناسه مدخلى توضيحات تكميل كننده داشته باشد، بيان موطن در ادامه همان بند و گرنه در بندى مستقل مى‌آيد. همچنين اگر مدخلى در چند باب فقهى آمده باشد، همگى به ترتيبى كه در ذيل مى‌آيد بيان خواهد شد و اگر مباحث