فقه اهل بيت: اهل سنت همه احكام اهل بغى را از امام على(ع) نقل مى‌كنند. شافعى هم مى‌گويد: اگر امام على(ع) نبود احكام اهل بغى اصلاً آشكار نمى‌شد و هميشه مخفى مى‌ماند.

بسيارى از علماى اهل سنت كه معاصر با امام باقر و صادق(ع) بودند به منظور فراگيرى احكام اهل بغى خدمت اين دو امام آمد و شد داشتند. آيا اين احكام براساس عناوين ثانويه بوده يا براساس احكام حكومتى؟

آيت اللّه‌ مؤمن: به عنوان ثانويه نبوده، جهاد با اهل بغى در زمان پيغمبر(ص) اصلاً تحقق پيدا نكرده بود. بنابراين از پيامبر(ص)، سنتى در مورد اهل بغى عملاً نبوده تا مسلمانان بدانند كه اگر دو گروه مسلمين به جان هم افتادند چه بايد كرد. در زمان ابوبكر و عمر و عثمان پيش نيامد. اولين موردى كه پيش آمد، در گيرى‌هاى داخلى در زمان حضرت امير(ع) بود. نخست جنگ جمل، بعد هم جنگ صفين و پس از آن خوارج نهروان.

اين يك موضوع جديد بود و روايتى از پيامبر در دست نبود، خود حضرت احكامى صادر كردند. البته احكام حضرت خلاف حكم اللّه‌ نبود، بلكه حكم اللّه‌ بود و حضرت امير اولين كسى بود كه آن را بيان كرد، در برخى روايات آمده است: «اول من بيّنها» .

ممكن است برخى از اين احكام، حكم حكومتى نباشد بلكه عنوان ثانوى داشته باشد، چون در روايت (١٦) ابوبكر حضرمى كه سند آن هم خوب است آمده كه در زمان ظهور ولى عصر ـ صلوات اللّه‌ عليه ـ ايشان طور ديگرى عمل مى‌كند.

(١٦) كافى، ج ٥، كتاب الجهاد، ص ٣٣، ح ٤.