فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٤ - حكم حكومتى در فقه علوى محمد رحمانى
آمد به فرزندش حسن(ع) فرمان داد تا در ميان مردم صدا زند كه نماز [ مستحبى ] در ماه رمضان در مساجد با جماعت خوانده نشود. پس از اعلان فرمان پدر، مردم فرياد برآوردند: وا عمرا! وا عمرا! وا عمرا! چون امام حسن(ع) به خدمت پدر رسيد حضرت از سبب فرياد مردم پرسيد. پس از پاسخ آن حضرت، دستور داد به مردم بگويد كه نماز [ مستحبى ] را با جماعت بخوانند. (٣٧)
مشهور فقيهان باور اول را پذيرفتهاند. پس بنا بر مبناى مشهور، وجوب زكات بر غير نه مورد (٣٨) حكم حكومتى خواهد بود؛ مانند روايت زراره و محمدبن مسلم از امام باقر(ع).
على(ع) بر اسب نجيب بيابانى در هر سال دو دينار و بر برزون (اسب مجهول النسب) يك دينار زكات واجب كرد. (٣٩)
مردم در مورد شكم و غرايز جنسى هلاك شدند؛ زيرا [ براى سير كردن شكم و اشباع غرايز جنسى [ حق ما را نپرداختند. شيعيان ما و پدرانشان از پرداختن خمس معافند. (٤٠)
(٣٧) وسائل الشيعه، باب ده از ابواب نافلة شهر رمضان، ج ٥، ص ١٩٢، ح ٢.
(٣٨) رواياتى از ائمه دلالت دارد زكات بر حبوبات و اسب واجب است. بعضى اين روايات را حمل بر استحباب كردهاند كه خلاف ظهور است. بعضى گفتهاند: اصل وجوب زكات حكم شرعى است وليكن تعيين مصاديق آن به اختيار ولى حاكم هر زمان واگذار شده است.
(٣٩) همان، باب ١٦ از ابواب ما تجب فيه الزكاة و ماتستحب، ج ٦، ح ١، ص ٥١.
(٤٠) هلك الناس في بطونهم و فروجهم لأنهم لم يؤدوّا إِلينا حقنا إلاّ و أن شيعتنا في ذلك و آبائهم في حل. (شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٦٧).