فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧ - مكان ذبح در حج سيدكاظم حائرى

گويا مراد حضرت از قربانى واجب، آن است كه اشعار يا تقليد شده باشد و مراد از غير واجب آن است كه اشعار و تقليد نشده باشد واز پرسش دوم پاسخ داد:

إن كان قد أشعره أو قلّده، فلاينحره إلا يوم الاضحى.

شايد پيچيدگى و دشوارى جواب، نتيجه نقل به معنا باشد. درهر صورت معنايى كه از اين حديث، برداشت كرديم، با عباراتى صريح درحديث بعد وارد شده است.

٤.صحيحه مسمع از امام صادق(ع):

إذا دخل بهديه في العشر فإن كان أشعره و قلّده، فلا ينحره إلا يوم النحر بمنى، و إن كان لم يقلّده و لم يشعره فلينحره بمكّة إذا قدم في العشر؛

اگر مكلف قربانى خود را در دهه اول ذى حجه آورده و آن را اشعار و تقليد كرده باشد، جز روز عيد قربان در منى قربانى نكند. اگر آن را تقليد و اشعار نكرده باشد درصورتى كه در دهه اول ذى حجّه آن را پيش فرستاده باشد، درمكه نحركند. (١٠)

اگر طبق مبناى آيت اللّه‌ خويى سند حديث پيشين به دليل وجود ابراهيم كرخى مخدوش باشد، چرا ايشان براى اثبات مقصود، به اين حديث كه هيچ ايرادى به سندش نيست، استدلال نكرده است؟ ايراد مشترك هردو حديث آن است كه هردو درباره حج قران است، درحالى كه سخن ما درحج تمتع است؛ بنابراين ، استدلال به دو حديث ياد شده بسته به اين است كه احتمال تفاوت ميان حج قران و تمتع درمكان قربانى، منتفى باشد؛ دراين صورت حديث دوم بس است و درغير اين صورت دلالت حديث نخست نيز تمام نيست.

٥.حديث عبدالاعلى به روايت ابان از امام صادق(ع):

لاهدي إلا من الابل ولاذبح إلا بمنى؛ (١١)

قربانى جز با شتر و ذبح جز درمنى نيست.