قربانىِ واجب را جز در منى نحر نكند و قربانى غير واجب را اگر خواست در مكه نحر كند و درصورتى كه قربانى را اشعار يا تقليد نموده، جز در عيد قربان نحر نكند. (٨)

آيت اللّه‌ خويى درسند حديث به دليل نبود شاهدى بروثاقت ابراهيم كرخى، اشكال كرده است. (٩) اشكال ايشان وارد نيست؛ زيرا ابن ابى عمير از ابراهيم كرخى نقل كرده و براساس مبناى ما، كه نقل يكى از سه نفر، دلالت برتوثيق[مروىّ عنه] مى‌كند، سند حديث تمام است.

ازجهت فقه الحديث،ظاهراً حج به قرينه قول راوى «قدم بهديه»، حج قران بوده است،ليكن عبارت «في العشر» درسخن راوى ظاهراً اشاره به اين پرسش دارد كه هرگاه مكلف، قربانى خود را در دهه اول ذى حجه پيش فرستاده باشد، آيا مى‌تواند در آن دهه و پيش از فرا رسيدن عيد قربان و منتقل شدن به منى، قربانى را ذبح كند؟

گويا پرسش كننده، دو پرسش دارد: يكى از حدّ جواز ذبح قربانى درمكه و قبل از منى و ديگرى از حدّ جواز شتاب براى ذبح در دهه اول ذى حجّه پيش از فرارسيدن عيد قربان. امام(ع) از پرسش نخست چنين پاسخ داد:

إن كان هدياً واجباً فلاينحره إلا بمنى و إن كان ليس بواجب فلينحر بمكة إن شاء.

(٧) كتاب الحج،ج٥،ص٢١١.
(٨) وسائل،ج١٤،ص٨٨،باب٤ از ابواب ذبح، ح١.
(٩) كتاب الحج،ج٥،ص٢٠١.