يعنى رسول اللّه‌(ص) را نظر افتاد برمردى طويل اللحيه، پس فرمود: اين مرد را چه مضرّت رسد اگر لحيه خود را اصلاح كند و چيزى از موى آن بگيرد. پس آنچه سيّد الرسل فرموده بود به آن مرد رسيد و اصلاح كرده لحيه خود را ميانه طويل و قصير و متوسط ساخت و بعد از آن داخل مسجد نبى(ص) شد. چون سيّد المرسلين او را به هيأت اصلاح ديد فرمود: آن چنين مى‌بايد همه چنين كنيد....

مسأله: سنّت است كه قلم اظفار و قصّ شارب درهر روز جمعه به ذكر و صلوات مقرون باشد.

عبدالرحيم القصير از ابو جعفر الباقر(ع) روايت كرده: إنّه قال:«من أخذ من أظفاره و شاربه كلّ جمعة و قال حين يأخذه: بسم اللّه‌ و باللّه‌ و على سنّة محمّد و آل محمّد ـ صلوات اللّه‌ عليه و عليهم السلام ـ لم تسقط منه قلامة و لاجزازَة إلا كتب اللّه‌ عزّوجلّ له بها عتق نسمة و لم يمرض إلا مرضه الذي يموت فيه». (١٢٨)

«قلامه» و «جزازه» ـ به ضمّ و تخفيف ـ آن چيزى است كه درتقليم و جزاز ناخن و موى ساقط مى‌شود. و «نسمه» ـ به تحريك ـ در اصل لغت از نسيم ريح مأخوذ و از براى نفس انسان موضوع بوده و از آن نقل يافته، اسم هر نفسى از نفوس انسانى شده است.

مسأله: تقليم اظفار درروزپنجشنبه نيز مستحبّ است و دفع فقر و استجلاب غنا بر آن مترتّب مى‌شود. به شرط اين كه يكى را بگذارد كه در روز جمعه بگيرد، چنان كه در فقيه (١٢٩) و دركافى (١٣٠) مروى و در ذكرى (١٣١) مذكور است.

(١٢٨) همان، ص٧٣، ح٣٠٤.
(١٢٩) همان، ص٧٤، ح٣١٠.
(١٣٠) اين روايت در كافى ديده نشد.
(١٣١) الذكرى، ج١، ص١٥٦.