فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٤٤
كتابتِ قرآن نمىتوان كرد، مگر قصد شده باشد كه آن غايت، كه وضو از براى آن مىكند على الوجه الاكمل به فعل آيد؛ چه اين قصد درقوّت نيّت رفع حدث است و دراين صورت به همان وضو نماز مىتوان كرد، على الاقرب.
و جدّ محقّق من ـ قدّس اللّه تعالى روحه ـ مىگويد: اگر قصد وقوع غايت على الوجه الكمال كرده است و آن وضو مبيح نماز مىشود، و من در تسويغ مضايقه دارم، و در ترتّب اباحت نماز براين وضو اعتبار قصد اكمليت مىكنم و قصد مجرّد كمال را كافى نمىدانم؛ چه اتيان به غايت مقصوده، مانند تلاوت قرآن وحمل مصحف و دخول قبّه معصوم و امثال آن، بى وضو ناقص است، و با وضو غير رافع حدث كامل و با وضويى كه رفع حدث كند اكمل، پس قصد مجرّد كمال در قوّت قصد، رفع حدث نيست....
وبالجمله، وضوى ديگر وراء وضوءات واجبه و مندوبه كه ذكر كرديم حرام است. و پيش بعضى در مسجد از براى رفع حدث وضو كردن حرام است، همچنان كه ازاله خبث از ثوب و بدن در مسجد جايز نيست، هر چند مستلزم تعديه نجاست به مسجد نباشد؛ چه مسجد مكان ازاله خبث و رفع حدث نيست....
و وضو درمستنجا و بيت الخلا نيز مكروه است. و نيز وضو از اناء مفضّض (٥١) مكروه است، و همچنين از اناء مصوّر به صور و تماثيل.
و مكروه دراين مقام به معنى اصطلاحى است كه يكى از احكام خمسه است، يعنى آن كه تركش اولى و ارجح است، همچنان كه نماز در حمّام گزاردن و صوم دهر و ابتدا به صوم در سلخ شعبان كه عبارت است از روز سى ام با عدم رؤيت هلال بى مانعى از رؤيت، ودر تكبيرات يا تحميدات يا تسبيحات تسبيح زهرا ـ عليها السلام ـ تكبيرى يا تحميدى يا تسبيحى زائد كردن، كه هريك از اينها مكروه است به همين معنى كه ترك آنها مستحبّ است و راجح است نه به آن معنى كه فعل آن سنّتى است كه مؤكّد نيست و عبادتى
(٥١) يعنى ظرفى كه نقره اندود باشد.