فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٢٣
امّا بعد، أحوج خلق اللّه و أفقرهم إلى رحمته، محمّد باقر الداماد الحسيني ـ ختم اللّه له في نشأتيه بالحُسنى ـ مىگويد: اِخوان دينى و اخلاى ايمانى و اولاد معنوى و اصحاب اخروى ـ كثّرهم اللّه تعالى ـ عموماً ، و مؤمن موقن (٢) متديّن، محمّد رضا چلبى تبريزى استانبولى اصفهانى ـ أحفّه اللّه (٣) سبحانه و تعالى (٤) بعنايته و فضله ـ خصوصاً ، التماس و الحاح و تلمّس و اقتراح از اندازه گذرانيدند كه متون اقوال و رؤوس فتاواى من در مسائل ابواب عبادات، كه مكلّفين را عمل به احكام آنها فرض متعيّن و واجب متحتّم، و بى آن عبادت فاسد، و بدون آن اشتغال باطل است، به لغت فارسى ، به عبارتى كه مناسب اندازه اَفهام عامّة الانام بوده باشد، صورت تحرير پذيرد، و التماس ايشان را محيصى از اجابت، و متلمّس عزيزان را محيدى (٥) از انجام نيافته، ابتغاءً لوجه اللّه الكريم و احتساباً بذلك عنده الاجر العظيم، صحيفه اى مشتمله بر غرائب فروع و نوادر مسائل ترتيب نموده، «
(١) «ب»: سيّد.
(٢) «ب»:موفّق.
(٣) «ب»: وفّقهم اللّه.
(٤) «وتعالى» در«ب» نيامده است.
(٥) حاد، يَحيد، حيداً و حيداناً، ومحيداً: از او برگشت ، راهش راكج كرد.(ترجمه الرائد، ج١، ص٦٤١).
(٦) درهردو نسخه اين چنين است، و شايد متناسب با سياق، «ناميدم» مناسب تر باشد.
(٧) استيزاع: درخواست الهام از جانب خدا.