الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٨٦ - عرفي

كه بپوشيمش ز بنده‌پرورى # تو چرا رسوائي از حد مى‌بري‌

لطف حق با تو مداراها كند # چونكه از حد بگذرى رسوا كند

شيخ عطار

دعوي خدمت كنى با شهريار # خود ز عشق خويش باشي بى‌قرار

گرچه خود را سخت بخرد مى‌كنى # در حقيقت خدمت خود مى‌كنى‌

چند خواهى بود مرد ناتمام # نه بدونه نيك نه خاص و نه عام‌

الشيخ سيف الدين الصوفي‌

هر چند كهي ز عشق بيگانه شوم # با عافيت آشنا و همخانه شوم‌

ناگاه پرى‌رخى بمن برگذرد # برگردم از اين حديث و بيگانه شوم‌

و نقل عن هذا الشيخ: أنه حضر جنازة، فالتمس الحاضرون تلقين الميت فلقنه بهذه الرباعية

گر من گنه جمله جهان كردستم # لطف تو اميد است كه گيرد دستم‌

كفتى كه بوقت عجز دستت گيرم # عاجزتر از اين مخواه كاكنون هستم‌

***

گر ندارم از شكر جز نام بهر # آن بسى بهتر كه اندر كام زهر

آسمان نسبت بعرش آمد فرود # ورنه بس عاليست پيش خاك بود

بعض الافاضل من الصوفية

بد كردم و اعتذار بدتر ز كناه # چون هست در اين عذر سه دعوى تباه‌

دعوى وجود و دعوى قدرت و فعل # لا حول و لا قوة الا باللّه‌

رشكي‌

از حال خود آگه نيم ليك اين‌قدر دانم كه تو # هركاه در دل بگذري اشكم ز دامان بگذرد

عرفي‌

خوش آنكه از تو جفائي نديده ميگفتم # فرشته‌خوى من آيا ستمكري داند؟