الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢٢٠ - لكاتبه مستزاد

كرد مغرب را ادا وانگه عشا # دل پر از وسواس و در فكر عشا

بسكه بود از بهر قوتش اضطراب # نه عبادت كرد عابد شب نه خواب‌

صبح چون شد زان مقام دلپذير # بهر قوتي آمد آن عابد بزير

بود يك قريه بقرب آن جبل # اهل آن قريه همه كبر و دغل‌

عابد آمد بر در گبرى ستاد # گبر او را يك دو نان جو بداد

عابد آن نان بستد و شكرش بگفت # وز وصول طعمه‌اش خاطر شگفت‌

كرد آهنگ مقام خود دلير # تا كند افطار بر خبز شعير

در سراى گبر بد گرگين سگى # مانده از جوع استخوانى و رگى‌

پيش او گر خط پرگارى كشى # شكل نان بيند بميرد از خوشى‌

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر # خبز پندارد رود هوشش ز سر

كلب در دنبال عابد بو گرفت # از پى او رفت و رخت او گرفت‌

زان دو نان عابد يكى پيشش فكند # پس روان شد تا نيابد زو گزند

سگ بخورد آن نان و از پى آمدش # تا مگر بار ديگر آزاردش‌

عابد آن نان دگر دادش روان # تا كه باشد از عذابش در امان‌

كلب آن نان دگر را نيز خورد # پس روان گرديد از دنبال مرد

همچو سايه از پى او مى‌دويد # عف و عف مى‌كرد و رختش ميدريد

گفت عابد چون بديد اين ماجرا # من سگى چون تو نديدم بى‌حيا!

صاحبت غير دو نان جو نداد # وان دو را خود بستدى اى كج‌نهاد

ديگرم از پى دويدن بهر چيست # وين همه رختم دريدن بهر چيست؟

سگ بنطق آمد كه اي صاحب كمال # بى‌حيا من نيستم چشمت بمال‌

هست از وقتي كه من بودم صغير # مسكنم ويرانهء اين گبر پير

گوسفندش را شبانى ميكنم # خانه‌اش را پاسبانى ميكنم‌

كه بمن از لطف نانى ميدهد # گاه مشت استخوانى ميدهد

گاه از يادش رود اطعام من # در مجاعت تلخ گردد كام من‌

روزگاري بگذرد كاين ناتوان # نه زنان يا بدنشان نه ز استخوان‌

گاه هم باشد كه اين گبر كهن # نان نيابد بهر خود نه بهر من‌

چونكه بر درگاه او پرورده‌ام # رو بدرگاه ديگر ناورده‌ام‌

هست كارم بر در اين پير گبر # گاه شكر نعمت او گاه صبر

تو كه نامد يك شبي نانت بدست # در بناى صبر تو آمد شكست‌