الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١٢٨ - و لي

بر سر سرو كله گوشه شكست # بر گل از سنبل تر سلسله بست‌

داد هنگامهء معشوقي ساز # شيوهء جلوه‌گرى كرد آغاز

او فروزان چو مه كرده هجوم # بر در و بامش أسيران چو نجوم‌

ناگهان پشت خمى همچو هلال # دامن از خون چو شفق مالامال‌

كرد در قبلهء او روى اميد # ساخت فرش ره او موى سفيد

گوهر اشك بمژگان ميسفت # وز دو ديده گهرافشان مى‌گفت‌

كاى پرى با همه فرزانگيم # نام رفت از تو بديوانگيم‌

لاله‌سان سوختهء داغ توام # سبزه‌وش پى سپر باغ توام‌

نظر لطف بحالم بگشاى # زنگ اندوه ز جانم بزداى‌

نوجوان حال كهن پير چو ديد # بوى صدق از نفس او نشنيد

گفت كاى پير پراكنده نظر # رو بگردان بقفا بازنگر

كه در آن منظره گلرخساريست # كه جهان از رخ او گلزاريست‌

او چو خورشيد فلك من ماهم # من كمين بندهء او او شاهم‌

عشق بازان چو جمالش نگرند # من كه باشم كه مرا نام برند

پير بيچاره چو آن‌سو نگريست # تا به بيند كه در آن منظره كيست؟!

زد جوان دست و فكند از بامش # داد چون سايه بخاك آرامش‌

كانكه با ماره سودا سپرد # نيست لايق كه ديگر جا نگرد

هست آئين دوبيني ز هوس # قبلهء عشق يكى باشد و بس‌ [١]

شيخ ابو سعيد ابو الخير

پرسيد يكى ز من كه معشوق تو كيست؟ # گفتم كه فلان كس است مقصود تو چيست؟

بنشست بهاى‌هاى بر من بگريست # كز دست چنين كسي تو چون خواهى زيست؟!

و لي‌

بقتلم گر شتابى كرده باشي # چه لطف بي حسابي كرده باشي‌

اسيران تو بيرون از حسابند # تو هم با خود حسابي كرده باشي‌

[١] ما جعل اللّه لرجل من قلبين.