الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢٤٩ - في نصيحة النفس الأمارة

في نصيحة النفس الأمارة

اى باد صبا به پيام كسى # چو بشهر خطاكاران برسى‌

بگذر بمحلهء مهجوران # و از نفس و هوا ز خدا دوران‌

و آنگاه بگو به بهائي زار # كى نامه‌سياه خطا كردار

وى عمر تباه خطا پيشه # تا چند زني تو بپا تيشه؟؟

تا كي باشي بيمار گناه؟ # اى مجرم عاصي نامه‌سياه

شد عمر تو شصت و همان پستى # وز بادهء لهو و لعب مستى‌

گفتم كه مگر چو بسى برسى # يابى خود را دانى چه كسى؟

درسى درسى ز كلام خدا # رهبر نشدت بطريق هدى‌

وز سى بچهل چو شدى واصل # جز جهل ز چهل نشدت حاصل‌

در راه خدا قدمي نزدى # بر لوح وفا رقمي نزدى‌

مستى ز علائق جسماني # رسوا شدهء و نمى‌دانى‌

از اهل غرور ببر پيوند # خود را بشكسته دلان دربند

شيشه چو شكسته شود ابتر # جز شيشهء دل كه شود بهتر

اى ساقى بادهء روحاني‌ [١] # زارم ز علايق جسماني‌

يك لمعه ز عالم نورم بخش # يك جرعه ز جام طهورم بخش‌

كز سر فكنم بصد آساني # اين كهنه لحاف هيولاني‌

في ذم من صرف عمره في العلوم الرسمية الدنيوية و لم يلتفت إلى العلوم الحقيقية الاخروية

اى كرده بعلم مجازي خو # نشنيده ز علم حقيقي بو

سرگرم بحكمت يوناني # دل سرد ز حكمت ايماني‌

در علم رسوم چو دل بستي # بر اوجت اگر ببرد پستى‌

يكدر نگشود ز مفتاحش # اشكال افزود ز ايضاحش‌

ز مقاصد آن مقصد ناياب # ز مطالع آن طالع در خواب‌

[١] در اصطلاح ارباب عرفان باده همان عشق و ساقي آن دم قدسى است كه روح را از علايق پاك سازد و مراد از مى اثرى است كه روح را بعالم حقيقت و توحيد متوجه كند و جام احوال سالك و دل را گويند «لا مشاحة في الاصطلاح» .