الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢٠٢ - من المثنوي

ترك كرده ملك هفت اقليم را # ميزند بر دلق سوزن چون گدا

شيخ واقف گشت از انديشه‌اش # شيخ چون شير است و دلها بيشه‌اش‌

دل نگهداريد اي بى‌حاصلان # در حضور حضرت صاحبدلان‌

شيخ سوزن زود در دريا فكند # خواست سوزن را به آواز بلند

صد هزاران ما هي اللهي # سوزن زد در لب هر ماهى‌

سر برآوردند از درياى حق # كه بگير اي شيخ سوزنهاى حق‌

رو بدو كرد و بگفتش اي امير # اين‌چنين به يا چنان ملك حقير

اين نشان ظاهر است اين هيچ نيست # گر بباطن در روي داني چيست‌

سوى شهر از باغ شاخى آورند! # باغ و بستان را كجا آنجا برند؟

خاصه باغي كين فلك يك برگ اوست # آن همه مغز است و دنيا جمله پوست‌

بر نمى‌دارى سوى آن باغ گام # بوي آن درياب كن و دفع زكام‌

تا كه آن بو جاذب جانت شود # تا كه آن بو نور چشمانت شود

پنج حس با يكديگر پيوسته‌اند # رستة اين هر پنج از شاخى بلند

چون يكى حس غير محسوسات ديد # گشت غيبي بر همه حسها پديد

چون ز جو جست از گله يك گوسفند # پس پياپى جمله زان جو بر جهند

گوسفندان حواست را بران # در چراي اخرج المرعى‌ [١] چران‌

تا در آنجا سنبل و ريحان خورند # تا بگلزار حقائق پى برند

اي ز دنيا شسته رو در چيستي؟ # در نزاع و در حسد با كيستى‌

كي از آن باغت رسد بوئي بدل # تا بكي چون خر بمانى يا بگل‌

چون خري در گل فتد از گام تيز # دم‌به‌دم جنبد براى عزم خيز

حس تو از حس خر كمتر بدست # كه دل تو زين وحلها برنجست‌

در وحل تاويلها در ميتني # چون نمى‌خواهى كزان دل بركني‌

كين روا باشد مرا من مضطرم # حق نگيرد عاجزي را از كرم‌

او گرفتار است و چون گفتار كور # اين گرفتن را نه بيند از غرور

مى‌بگويند اينجا گفتار نيست # از برون جوئيد كاندر غار نيست‌

اين همى گويند و بندش مى‌نهند # او همى‌گويد ز من كي آگهند؟

[١] إشارة إلى قوله تعالى في سورة الأعلى. الآية ٤.