الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١٢٧ - من السبحة

قضت مقلتا سلمى على القلب حبها # فها هو منقاد إليها مسلما

أعان عليه الهجر ذا الليل و الهوى # و طال و أعنى‌ [١] و أدلهم و أظلما

دعاه لميقات الغرام جمالها # فهام‌ [٢] بها شوقا و لبى و أحرما

من السبحة

پيرى از نور هدى بيگانه # چهره پر دود ز آتش خانه‌

كرد از معبد خود عزم رحيل # ميهمان شد بسر خوان خليل‌

چون خليل آن خللش در دين ديد # بر سر خوان خودش نپسنديد

گفت با واهب روزي بگرو # يا از اين مائده برخيز و برو

پير برخواست كه اي نيك‌نهاد # دين خود را بشكم نتوان داد

با لبي خشك و دهان ناخورد # روى از آن مرحله در راه آورد

آمد از عالم بالا بخليل # وحى كاى در همه اخلاق جميل‌

گرچه اين پير نه بر دين تو بود # منعش از طعمه نه آئين تو بود

عمر او بيشتر از هفتاد است # كه در آن معبد كفرآباد است‌

روزيش وا نگرفتم روزي # كه ندارد دل دين‌اندوزى‌

چه شود گر تو هم از سفرهء خويش # دهيش يك دو سه لقمه كم و بيش‌

از عقب داد خليل آوازش # گشت بر خوان كرم دمسازش‌

پير پرسيد كه اي لجهء [٣] جود # از پس منع عطا بهر چه بود

گفت با پير خطابي كه رسيد # وان جگرسوز عتابي‌ [٤] كه شنيد

پير گفت آنكه كند گاه خطاب # آشنا را پى بيگانه عتاب‌

راه بيگانگيش چون سپرم # ز آشنائيش چرا برنخورم‌

رو بدان قبلهء احسان آورد # دست بگرفتش و ايمان آورد

من السبحة

چارده ساله بتي بر لب بام # چون مه چارده در حسن تمام‌

[١] العنا: التعب، ادلهم: صار شديد الظلمة.

[٢] هام: صار ذا شوق كثير.

[٣] يقال: فلان لجة واسعة اي شبيه بالبحر في سعته.

[٤] العتاب: اللوم و يقال بالفارسية (سرزنش) .