الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٩٥ - شيخ عطار

سعدي‌

اين دغل دوستان كه مى‌بيني # مگسانند دور شيريني‌

تا طعامي كه هست مى‌نوشند # همچو زنبور بر تو ميجوشند

تا بروزى كه ده خراب شود # كيسه چون كاسهء رباب شود

ترك صحبت كنند و دل داري # دوستي خود نبود پندارى‌

بار ديگر كه بخت بازآيد # كامرانى ز در فراز آيد

دوغبائي بپز كه از چپ و راست # دوري افتند چون مگس در ماست‌

راست گويم سگان بازارند # كاستخوان از تو دوست‌تر دارند

من المثنوي‌

كم گريز از شير و اژدرهاى نر # و آشنايان اى برادر الحذر

خويش را مؤذون و پست و سخته كن # ز آب ديده نان خود را پخته كن‌

اى كمان و تير ها بر ساخته # صيد نزديك و تو دور انداخته‌

آنچه حقست اقرب از حبل الوريد # تو فكنده تير فكرت را بعيد

هركه زور اندازتر او دورتر # وز چنين گنجى بود مهجورتر

فلسفي خود را در انديشه بكشت # كويد و او را سوى گنجست پشت‌

جاهدوا فينا بگفت آن شهريار # جاهدوا عنا نگفت اي بى‌قرار

اي بسا علم و ذكاوات و فطن # گشته رهرو را چو غول راهزن‌

در گذر از فضل و از جلدي و فن # كار خدمت دارد و خلق حسن‌

بهر آن آورد خالق ما برون # ما خلقت الانس الا يعبدون‌

شيخ عطار

كاف كفر اى دل بحق المعرفة # خوشترم آيد ز فاي فلسفه‌

زانكه اين علم لزج چون ره زند # بيشتر بر مردم آگه زند

لكاتب الاحرف من سوانح سفر الحجاز: