الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٨٥ - من المثنوي

زانچه گشتى شاد بس كر شاد شد # آخر از وى جست و هم چون باد شد

از تو هم بجهد تو دل بروى منه # پيش دو بجهد تو پيش از وى بجه‌

سعدي‌

تا سكان را وجوه پيدا نيست # مشفق و مهربان يك دگرند

لقمه‌اى در ميانشان انداز # كه تهى‌گاه يكديگر بدرند

من المثنوي المعنوي‌

هر بلا كين قومرا حق داده است # زير آن كنج كرم بنهاده است‌

لطف او در حق هركه افزون شود # بى‌شك آن‌كس غرق اندر خون شود

دوستان را هر نفس جانى دهد # ليك جان سوزد اگر نانى دهد

للّه در قائله‌

فلك دون‌نواز يك‌چشم است # آن يكى هم بفرق سر دارد

هر خريرا كه دم گرفت بمشت # مى‌نداند كه دم خر دارد

مى‌برد تا فراز كلهء خويش # بيندش دم چو دست بردارد

بر زمينش زند كه خرد شود # خر ديگر بجاش بردارد

حكيم سنائي‌

اين جهان بر مثال مرداريست # كركسان دور او هزار هزار

اين مر آن را همى زند مخلب‌ [١] # آن مر آنرا همي زند منقار

آخر الامر بكذرند همه # وز همه بازماند آن مردار

من المثنوي‌

هرچه دارى در دل از مكر و رموز # پيش ما پيدا بود مانند روز

[١] مخلب بكسر ميم: چنگال مرغان و درندگان، يا مخصوص مرغان شكاري.