الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢٧٦ - مثنوي

و اثرت عنها عزلة في غضونها [١] # حقايق للمغزى بها و دقايق‌

و ما ذا عسى أن يستفيق للائم # أخو الوجد أو أن يسمع العذل عاشق‌

***

از بسكه رفو زديم و شد چاك # اين سينه همه بدوختن رفت‌

ندانم انگل خود رو چه رنگ بود دار # كه مرغ هر چمني گفتگوى او دارد

مسيحيي‌

يار بكام ما نشد زين چه كنه رقيب را # نيست نصيب كام دل عاشق بى‌نصيب را

عمر اگر امان دهد وقت خزان درين چمن # نيم‌شبى قضا كنم نالهء عندليب را

غمزهء او بهر دلى دردي و داروئى دهد # دست و دلى نمانده در كشور ما طبيب را

وصل تو گر ز آسمان نامزد كسى شود # تيزى تيغ غيرتم باز برد نصيب را

حيرتي‌

بهيچ چيز خدايا مرا مكن قادر # مباد خست پنهان من شود ظاهر

مثنوي‌

اين طبيبان بدن دانشورند # بر سقام تو ز تو واقف‌ترند

هم ز نبضت هم ز جسمت هم زرنگ # صد مرض بينند در تو بى‌درنگ‌

پس طبيبان الهي در جهان # چون ندانند از تو بى‌گفت زبان‌

آن طبيبان بدن بيرونى‌اند # كه بدان اشيا بعلت ره برند

وين طبيبان چونكه نامت بشنوند # تا بقعر تاروپودت در روند

در وضو هر عضو را وردي جدا # آمدست اندر خبر بهر دعا

چونكه استنشاق بيني مى‌كنى # بوي جنت خواهى از رب غنى‌

تا تو را آنبو كشد سوى جنان # بوى گل باشد دليل گلستان‌

چونكه استنجا كني ورد سخن # اين بود يا رب از اينم پاك كن‌

دست من اينجا رسيد اين را بشست # دستم اندر شستن جانست سست‌

[١] الغضن: كل تجعد في جلد أو درع أو ثوب (ج) غضون.