الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١١٢ - و له

در جهان شاهدي و ما فارغ # در قدح بادهء و ما هشيار

بر سر دست عشق‌بازانند # ملك الموت گشته در منقار

اي هواهاى تو خداانگيز # وى خدايان تو خدا آزار

ره رها كردهء از آنى كم # عز ندانستهء از آنى خوار

علم كز تو ترا نبستاند # جهل از آن علم به بود صدبار

ده بود آن نه دل كه اندر روى # گاو و خر باشد و ضياع و عقار [١]

كي در آيد فرشته تا نكني # سگ ز در دور و صورت از ديوار

خود كلاه و سرت حجاب دهند # خود ميفزا بر آن كله دستار

افسري كان نه دين نهد بر سر # خواهش افسر شمار و خواه افسار

اي سنائي از آن سگان بگريز # گوشهء گير از اين جهان هموار

هان و هان تا ترا چو خود نكند # مشتى ابليس ديده طرار

تر مزاجى نكرد در سقلاب‌ [٢] # خشك‌مغزى مپوى در تاتار [٣]

گر سنائي ز يار ناهمدم # گلهء كرد از او شگفت مدار

ابرا بين كه چون همى نالد # هردم از همنشين ناهموار

و له‌

تو بعلم ازل مرا ديدي # ديدي آنگه بعيب بخريدى‌

تو بعلم آن و من بعيب همان # رد مكن آنچه خود پسنديدى‌

و كان لابن الملحي على بحر كان و كان:

مثل ضرب لابن آدم لما اثير من الثرى # و حل في ذي الدنيا و عاد إلى ماثار

بغلا رأوه نائم في البر و الليل معتكر [٤] # حلوا وثاقه و ساروا به سريعا فسار

جاءوا به طاحونة فأدخلوه للعمل # و عينه مشدودة و قد ربط بزيار [٥]

[١] الضيعة: العقار، و العقار متاع البيت. كل ما له أصل و قرار كالأرض و الدار.

[٢] سقلاب بر وزن مهتاب: نام ولايتي است از روم و باين معنى بجاي حرف أول صاد بي نقطه هم بنظر آمده «صقلاب» -و سك آبى را نيز گويند كه سياه رنك باشد، برهان.

[٣] تاتار بر وزن ناجار: ولايتي است كه مشك خوب از آنجا آورند و تركان آنجا را نيز گويند، برهان.

[٤] المعتكر: المظلم، يقال: اعتكر الليل أي اشتد سواده.

[٥] زيار: العصابة التي تكون على عيني الدابة التي تدور في الطاحونة و غيرها.