ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٥٨ - ششم- آداب دعا

جزاى اعمالى را كه انجام مى‌دادند، مى‌بينند...»

چهار- بريدن از همه و تنها به خدا اميد بستن:

الف- از آداب دعا، بريدن از هرچه غير خدا و تنها به پروردگار اميد داشتن است چنانكه خداوند مى‌فرمايد:

فَلَوْلَا إِذْ جَاءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا... [١].

«پس چرا هنگامى كه عذاب ما به آنها رسيد (خضوع نكردند و) تسليم نشدند؟»

ب- ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً إِنَّهُ لَايُحِبُّ الْمُعْتَدينَ‌ [٢].

«پروردگارتان را (آشكار) از روى تضرّع و در پنهانى، بخوانيد (و از تجاوز، دست برداريد كه‌) او متجاوزان را دوست نمى‌دارد.»

پ-... وَادْعُوهُ خَوْفاً وَطَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‌ [٣].

«و خدا را از روى بيم و اميد بخوانيد (بيم از مسؤوليتها و اميد به رحمتش. و نيكى كنيد) زيرا رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است.»

از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «هرگاه يكى از شما بخواهد كه اگر چيزى را از خداوند طلب كرد، حتماً بدو بدهد بايد از همه مردم، نوميد شود و اميد او تنها به خداوند باشد كه هرگاه خداوند، اين مفهوم را در دل او يافت، ديگر بنده از خداوند چيزى نمى‌خواهد، مگر آن كه خداوند به او ارمغان كند.»

از جمله چيزهايى كه خداوند حضرت عيسى عليه السلام را به آن پند داد اين بود:

«اى عيسى! مرا همچون دعاى كسى بخوان كه غمگين است و در حال غرق شدن ياورى ندارد، اى عيسى! از من بخواه و از جز من نخواه كه دراين صورت دعاى تو نيكو خواهد بود و اجابت از سوى من خواهد بود و مرا نخوان، مگر در حال تضرّع و غم كه هرگاه مرا چنين بخوانى پاسخت دهم. [٤]»