ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٧٧ - چهارم- انكار نعمتهاى الهى

وَكَانَ الْإِنسَانُ كَفُوراً [١].

«چون در دريا شما را گريز رسد، همه آنهايى كه مى‌پرستيد از نظرتان محو شوند، مگر او. چون شما را به ساحل نجات برساند از او رويگردان شويد، زيرا آدمى ناسپاس است‌؟»

اين ويژگى انسان گمراه است كه به نعمتهاى خداوند، كفر مى‌ورزد و از آنها روى بر مى‌تابد.

ب- پيش از آنكه رسالت الهى جان انسان را تزكيه كند، او از نعمتهاى الهى به هنگام فراوانى روى بر مى‌تابد و آنها را چنانكه بايد قدر نمى‌نهد و حتّى از آنها چنانكه بايد سود نمى‌ستاند. از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «همانا خداوند عزّ و جلّ بر قومى موهبتهايى را ارمغان كرد و آنها شكر آن را به جاى نياوردند و لذا همان نعمت برايشان، جانمايه رنج را فراهم كرد و مردمى به مصيبتها گرفتار آمدند و صبر و شكيبايى ورزيدند و همان مصيبت براى آنها به نعمت، بدل شد. [٢]»

امّا ايشان هنگام از دست دادن اين نعمتها، به يأسى كشنده گرفتار مى‌آيند و اين همان سخن پروردگار است كه مى‌فرمايد:

وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنسَانِ أَعْرَضَ وَنَأى‌ بِجَانِبِهِ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَئُوساً [٣].

«چون به انسان نعمت داديم اعراض كرد و خويشتن به يك سو كشيد و چون گزندى به او رسيد نوميد گرديد.»

در حالى كه وقتى حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را امرى خوشايند و مسرّت‌آميز فرا مى‌رسيد مى‌فرمود: «سپاس خداى را كه در پرتو نعمتهاى او كارهاى صالح صورت مى‌پذيرد. و هرگاه كار ناخوشايندى بدو مى‌رسد مى‌فرمود: «سپاس خداى را در همه حال. [٤]»