خداوند همان گمراه شدن از راه خداست و آنكه براى خدا رقيبى برگزيند همراه با خود آن رقيب، به هنگام حضور نزد خدا، به پشيمانى گرفتار خواهد شد. خداوند مى‌فرمايد:

وَبَرَزُوا للَّهِ جَمِيعاً فَقَالَ الضُّعَفَاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعاً فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِن شَي‌ءٍ قَالُوا لَو هَدَانَا اللَّهُ لَهَدَيْنَاكُمْ سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَحِيصٍ‌ [١].

«همه در پيشگاه خدا حاضر آيند. ناتوانان به آنان كه گردنكشى مى‌كردند گويند: ما پيرو شما بوديم، آيا اكنون مى‌توانيد ما را به كار آييد و اندكى از عذاب خدا را از ما دفع كنيد؟ گويند: اگر خدا ما را هدايت كرده بود ما نيز شما را هدايت مى‌كرديم ما را راه خلاصى نيست، براى ما يكسان است چه بيتابى كنيم چه شكيبايى ورزيم.»

ت- خداوند مى‌فرمايد:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبَّاً للَّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ للَّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ* إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُوْا وَرَأَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبَابُ‌ [٢].

«بعضى از مردم، خدا را همتايانى اختيار مى‌كنند و آنها را چنان دوست مى‌دارند كه خدا را، ولى آنان كه ايمان آورده‌اند خدا را بيشتر دوست مى‌دارند. و آنگاه كه اين ستم پيشگان عذاب را ببينند دريابند كه همه قدرت از آنِ خداست. هر آينه خدا به سختى عقوبت مى‌كند* آنگاه كه پيشوايان عذاب را بنگرند واز فرمانبران خويش بيزارى جويند و پيوند ميان ايشان گسسته گردد.»

و اين است عاقبت ستمگرانى كه مستكبران و يا پدران را همتايان خداوند قرار مى‌دهند و در امور مربوط به دين و زندگى خود، از آنها پيروى مى‌كنند.

ث- از اينجاست كه خداوند به بندگان خود دستور مى‌دهد از طاغوت، كناره‌گيرى كنند و از او فرمان نبرند و پيرويش نكنند و بديشان فرمان مى‌دهد آن گونه‌

[١] - سوره ابراهيم، آيه ٢١.

[٢] - سوره بقره، آيات ١٦٥- ١٦٦.