ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٤ - سه- حق، از سوى خداست

است. و من عهده‌دار شما نيستم.»

٧- در اينجا شايسته است براى ره‌يافتن به حق بكوشيم، پس هركس به حق ره‌يافت به سود خويش ره‌يافته است و بلند پروازيها و خواستهاى خويش را تحقّق بخشيده است، و كسى كه گمراه شود به زيان خود به كژ راهه افتاده. برخى از مسؤوليتهاى همبسته با حق را كه از اين آيه درمى‌يابيم عبارت‌اند از مسؤوليّت ره‌يافتن به حق و شناخت آن و رسيدن بدان، بنابراين وعده خداوندى و سخن او، رسالت و معجزه‌هايش كه به دست پيامبران انجام مى‌شوند و نيز ذات او، همگى پديدارهاى حقّ آشكارند. خداوند مى‌فرمايد:

وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَبِّكُمْ فَمَن شَاءَ فَلْيُوْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكُفُرْ... [١].

«بگو: اين حق است از جانب پروردگار شما. هركه بخواهد ايمان بياورد و هركه بخواهد كافر شود...»

٨- آدمى از طريق تسليم در برابر حق و ايمان بدان به حق فروفرستاده شده از سوى خدا دست مى‌يابد. خداوند مى‌فرمايد:

وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ.... [٢].

«و تا دانش يافتگان بدانند كه حق به راستى از جانب پروردگار توست و بدان ايمان بياورند...»

٩- رويگردانان از حق در پندار خود درباره كاستى برهان و دليل دروغ مى‌گويند و به همين سبب هرگاه از ايشان بپرسيد چه كسى آسمانها و زمين را خلق كرده و ملكوت همه پديده‌ها در دست كيست؟ مى‌گويند خدا، ولى دروغ مى‌گويند.

بدين ترتيب قرآن، حق است، زيرا آدمى را به سوى فطرت و خرد رهنمون مى‌شود.

خداوند متعال مى‌فرمايد:

قُلْ مَن بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَهُوَ يُجِيرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ* سَيَقُولُونَ‌