ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٩ - دوست داشتن اولياى خدا

برده شده است؟ مقصود خدا ازاين آن است كه ايشان در پرتو اسلام قرار داشته‌اند و چون ولايت امام ستمگرى را پذيرفتند كه از سوى خدا نيست، اين ولايت آنها را از نور اسلام به تاريكيهاى كفر فروبُرد، و آتش با ديگر كافران بر او واجب شد و لذا خداوند مى‌فرمايد: أُولئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ‌. [١]»

٢- خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَلَا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِم مِن شَيْ‌ءٍ وَمَا مِن حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِن شَيْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمِينَ‌ [٢].

«كسانى را كه بامداد و شبانگاه پروردگار خويش را مى‌خوانند و خواستار خشنودى او هستند طرد نكن‌.

نه چيزى از حساب آنها بر عهده توست و نه چيزى از حساب تو بر عهده ايشان. اگر آنها را طرد كنى، در زمره ستمكاران درآيى.»

روشن است كه اين آيه مى‌گويد هركس در برابر مؤمنان به سبب برخى از عملكردهاى ناهمسوى مؤمنان با ايشان موضعى منفى بگيرد از ستمگران خواهد بود.

٣- خداوند مى‌فرمايد:

وَإِذَا جَاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِنَا فَقُلْ سَلَامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلَى‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنكُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌ [٣].

«چون ايمان آوردگان به آيات ما نزد تو آمدند، بگو: سلام بر شما، خدا بر خويش مقرّر كرده كه شما را رحمت كند، زيرا هركس از شما كه از روى نادانى كارى بد كند، آنگاه توبه كند و نيكو كار شود، بداند كه خدا آمرزنده و مهربان است.»

از اين آيه بدست مى‌آيد كه مى‌بايست در برابر مؤمنانى كه زندگى آنها با رسالت هماهنگ است موضعى مثبت گرفت، اگرچه برخى از نشانه‌هاى نامطلوب در