ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٩٧ - يازدهم- برپا كردن نماز در همه حال

را فراموش نكند تا مبادا سرمستى يابد و سركشى در پيش گيرد، و اينكه ياد خداوند و ايستادن به نماز در پيشگاه او، بازدارنده او از گناهان و مانعى در برابر گونه‌هاى متفاوت فساد و تباهى شود. [١]»

ب- خداوند مى‌فرمايد:

وَالَّذِينَ هُمْ عَلَى‌ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ‌ [٢].

«و كسانى كه بر نمازهايشان مواظبت دارند.»

يازدهم- برپا كردن نماز در همه حال:

الف- خداوند مى‌فرمايد:

فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى‌ جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَاباً مَوْقُوتاً [٣].

«و چون نماز را به پايان برديد خدا را، ايستاده يا نشسته و يا به پهلو خوابيده ياد كنيد. و چون از دشمن ايمن گشتيد نماز را تمام ادا كنيد كه نماز بر مؤمنان در وقتهاى معيّن واجب گشته است.»

در شرايط استثنايى همچون جنگ، شايسته است كه خدا را به يادآوريم، امّا هنگام آرامش بايد نماز برپا كنيم (نه صرف ياد و ذكر خدا) و تفاوت ميان اين دو بسيار است، زيرا برپا كردن نماز، به مفهوم اقامه آن همراه با شرايطش مى‌باشد در حالى كه ذكر خدا مى‌تواند با هر شيوه‌اى اعمّ از نشسته، ايستاده، يا به پهلو دراز كشيده صورت پذيرد. بدين ترتيب در حديث آمده است كه مردم در روز جنگ صفّين، نماز ظهر، عصر، مغرب و عشاء را نخواندند و اميرالمؤمنين بديشان دستور داد تا تكبير گويند ولا اله الّا اللَّه گويند و پياده و سواره تسبيح گويند، زيرا خداوند مى‌فرمايد: فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَاناً. حضرت على عليه السلام به آنها چنين دستور داد و آنها چنين كردند، زيرا نماز در هر حال ترك نمى‌شود چرا كه بر مؤمنان واجب و نوشته شده‌