ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٠٥ - اوّل- شكرگزارى و به يادآوردن نعمتها

خود را با آن مى‌آرايد و نعمت كشتى‌اى كه درياها را مى‌شكافد و نعمت بازرگانى و تجارتى كه در آمد و شد كشتيها نهفته است؛ همه، نعمتهايى هستند كه هدف از آنها ايجاد حالت شكرگزارى در آدمى مى‌باشد، پس بايد گفت نعمتهاى مادى ابزار تكامل روحى و معنوى در انسان هستند.

ج- هنگامى كه حضرت ابراهيم عليه السلام، خدايش را به فراهم كردن نعمتها براى فرزندان خود در اطراف بيت‌الحرام فرا خواند، هدف والاى آن را بيان فرمود، خداوند مى‌فرمايد:

... وَارْزُقْهُم مِنَ الَّثمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ‌ [١].

«... و از هر ثمره‌اى روزيشان ده، باشد كه شكر گزارند.»

چ- شكر خدا گاهى بر نعمتهاست و گاهى بر تواناييهاى انسان در بهره‌ورى از اين نعمتهاست. خداوند مى‌فرمايد:

آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، ايمان زيربناى شريعت - قم، چاپ: اول، ١٣٨٣.

لِيَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ أَفَلَا يَشْكُرُونَ‌ [٢].

«تا از ثمرات آن و دسترنج خويش بخورند. چرا شكر خدا را بجا نمى‌آورند؟»

پس ثمره و ميوه موجب شكر مى‌گردد، چنانكه توانايى انسان بر سازندگى نيز اقتضاى شكر دارد، مگرنه اين است كه خداوند توانايى را به آدمى ارمغان كرده است؟

ح- از سويى چهارپايانى كه خداوند در اختيار بشر نهاده همگى اقتضاى شكرگزارى به درگاه خدا را دارند، خداوند مى‌فرمايد:

وَلَهُمْ فِيهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ أَفَلَا يَشْكُرُونَ‌ [٣].

«و براى آنان بهره‌هاى ديگرى در آن (حيوانات) است و نوشيدنيهاى گوارا، آيا با اين حال شكر گزارى نمى‌كنند؟»