«در آن روز دوستان، غير از پرهيزكاران، دشمن يكديگرند* اى بندگان من! در آن روز بيمى بر شما نيست و شما غمگين نمى‌شويد* آن كسانى كه به آيات ما ايمان آورده‌اند و تسليم امر ما شده‌اند* شما و جفتهايتان با شادكامى به بهشت داخل شويد* قدحهاى زرين و سبوها را در ميانشان به گردش مى‌آورند* در آنجاست هرچه نفس آرزو مى‌كند و ديده از آن لذّت ببرد. و در آنجا جاودانه خواهيد بود* اين بهشتى است كه به پاداش كارهايى كه كرده‌ايد به ميراثش مى‌بريد* در آنجا برايتان ميوه‌هاى بسيار هست كه از آنها مى‌خوريد.»

١٨- احساس امنيّت از بزرگترين نعمتهاى بهشتى است؛ امنيّت از: دشمن، تهيدستى، كاستى و بيمارى و امنيّت بزرگ، همان امنيّت از مرگ است كه ترس از آن، زندگى در دنيا را مكدّر مى‌سازد. لباس ابريشمىِ فاخرى كه آن را مى‌پوشند و همسران زيبايى كه براى آنها تدارك ديده شده و ميوه‌هاى فراوانى كه آنها طلب مى‌كنند، همگى آنها را در نعمت و زندگى مطلوبى قرار مى‌دهد. خداوند مى‌فرمايد:

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ* فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ* يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَقَابِلِينَ* كَذلِكَ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ* يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ* لَايَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَى‌ وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ* فَضْلًا مِن رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ [٢].

«پرهيزكاران در جاى امنى هستند* در باغها و چشمه سارها* لباسهايى از سندس و استبرق مى‌پوشند و روبه روى هم مى‌نشينند* همچنين حورالعين را به همسريشان درآوريم* در ايمنى هر ميوه‌اى را كه بخواهند، مى‌طلبند در آنجا طعم مرگ را نمى‌چشند، مگر همان مرگ نخستين و آنها را خدا از عذاب جهنّم نگه‌داشته است* اين بخششى است از جانب پروردگارت و اين پيروزى بزرگى است.»

١٩- بزرگترين نعمتهاى پرهيزكاران كه در پرتو آن ارج نهاده مى‌شوند نعمت حضور در درگاه خداوند جهانيان است. پس هرگاه دلها از شائبه كينه پاك شود و پيكرها از نيازهاى مادى بى‌نياز گردند و پرده‌ها كنار روند، عقلها تكامل مى‌يابند

[١] - سوره زخرف، آيات ٦٧- ٧٣.

[٢] - سوره دخان، آيات ٥١- ٥٧.