ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢١ - هفتم- تقوى، وابستگى به حق

.... فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِكُمْ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ‌... [١]

«... پس اگر از مؤمنان هستيد از خداى بترسيد و با يكديگر به آشتى زيست كنيد و از خدا و پيامبرش فرمان بريد...»

٦- براى آنكه جامعه، جامعه‌اى با فضيلت، به هم پيوسته و در راهى مستقيم باقى بماند، بايد مؤمنان سخن صحيح و استوار را برگزينند (كه نه در آن باطل راه داشته باشد نه ناسزا و نه تعصّب) خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلَا سَدِيداً [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از خدا بترسيد و سخن درست بگوييد.»

٧- از نشانه‌هاى تقوى در جامعه يكى نيز تعهّد و مسؤوليّت در قبال حدود الهى در پيوند زناشويى است كه پيشتر پيرامون آن سخن گفتيم.

٨- از ديگر نشانه‌هاى تقوى، پرداختن به حقوق والدين است. امرى كه در نهاد حضرت مسيح، عيسى بن مريم، تجلّى يافته است. او كه به مادر خود آن گونه نيكى مى‌كرد. خداوند مى‌فرمايد:

وَبَرَّاً بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُن جَبَّاراً عَصِيّاً [٣].

«او نسبت به پدر و مادرش نيكوكار بود؛ و جبّار (و متكبّر) و عصيانگر نبود.»

٩- جامعه پرهيزكار داراى نمودى خدايى است، زيرا پرهيزكاران شعائر و آيين‌هاى الهى را بزرگ مى‌دارند (يعنى همان مظاهر ايمانى). خداوند مى‌فرمايد:

ذلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ‌ [٤].

«آرى! كسانى كه شعاير خدا را بزرگ مى‌شمارند كارشان نشان پرهيزكارى دلهايشان مى‌باشد.»

پ- تقوى، رفتارى متعادل‌

١- تقوا در زندگى با رفتار متعادل، تحقّق مى‌يابد، پس پايبندى به حدود