ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٩ - نوزدهم- اسلام، نيكوترين پايان

«به وسيله اين كتاب، كسانى را كه از گرد آمدن بر آستان پروردگارشان هراسناكند آگاه‌ساز كه ايشان را جز او هيچ ياور و شفيعى نيست. باشد كه پرهيزكارى پيشه كنند.»

٨- چرا آدمى بايد تقواى خداى خويش را در پيش نگيرد؟ مگر خدا همان كسى نيست كه در شب و روز بر حسب مشيّت خود، تقدير را بر قرار مى‌سازد؟ خداوند مى‌فرمايد:

... وَمَن يُدَبِّرُ الْأَمْرَ فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ فَقُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ‌ [١].

«... و چه كسى امور (جهان) را تدبير مى‌كند؟ به زودى مى‌گويند: خدا، بگو: پس چرا تقوا پيشه نمى‌كنيد؟»

٩- او همان خدايى است كه علمش به همه چيز احاطه دارد. خداوند مى‌فرمايد:

... وَاتَّقُوا اللَّهَ وَيُعَلِّمُكُمْ اللَّهُ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ‌ [٢].

«... از خداى بترسيد. خدا شما را تعليم مى‌دهد و او بر هر چيزى آگاه است.»

١٠- او همان خدايى است كه او را ملاقات خواهيم كرد، پس آيا نبايد از سر شرم و گرايش به بخششهاى او و ترس از كيفر او تقوايش را در پيش گيريم؟ خداوند مى‌فرمايد:

... وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلَاقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ‌ [٣].

«... وا ز خدا بترسيد و بدانيد كه به نزد او خواهيد رفت و مؤمنان را بشارت ده.»

١١- و اوست خداى عرش عظيمى كه علمش و قدرتش و تدبيرش، همه چيز را دربرگرفته. خداوند مى‌فرمايد:

قُلْ مَن رَبُّ السَّماوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ* سَيَقُولُونَ للَّهِ قُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ‌ [٤].

«بگو: كيست پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ‌؟* خواهند گفت: خدا. بگو: آيا پروا نمى‌كنيد؟»