پس وعده خداوند حق است. وعده‌اى كه يك بار در دنيا با يارى رساندن پيامبر بر دشمنانش تحقّق مى‌يابد و بار ديگر در آخرت هنگامى كه با حضور گواهان، ايشان را در آن روز يارى مى‌رساند.

١٤- كسانى كه وعده حقّ خداوند را (كه وعده صدق اوست) تكذيب مى‌كنند، فرمان عذاب درباره آنها تحقّق مى‌يابد و در آن هنگام كسى نيست كه ايشان را در برابر عذاب الهى يارى رساند. قرآن كريم مثلى را از داستان مردى ستيزه‌جو بيان مى‌دارد (كه پدر و مادرش را مسخره مى‌كند، و آن دو به درگاه خدا زارى مى‌كنند تا مگر او ايمان آورد، و هنگام نپذيرفتن او وعده عذاب الهى محقّق مى‌گردد). خداوند مى‌فرمايد:

وَالَّذِي قَالَ لِوَالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُمَا أَتَعِدَانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِن قَبْلِي وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ اللَّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ مَا هذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ* أُوْلئِكَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِم مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنَّهُمْ كَانُوا خَاسِرِينَ‌ [١].

«و كسى كه به پدر و مادرش گفت: اف بر شما! آيا به من وعده مى‌دهيد كه من روز قيامت مبعوث مى‌شوم‌؟! در حالى كه پيش از من اقوام زيادى بودند (و هرگز مبعوث نشدند)! و اّن دو پيوسته فرياد مى‌كشند وخدا را به‌يارى مى‌طلبند كه: واى برتو، ايمان بياور كه وعده خدا حق است! امّا او پيوسته مى‌گويد: اينها چيزى جز افسانه‌هاى پيشينيان نيست. آنها كسانى هستند كه فرمان عذاب درباره آنان همراه اقوام (كافرى) كه پيش از آنان از جن و انس بودند مسلّم شده. چرا كه همگى زيانكار بودند.»

ومى‌بينيد كه هنگام تكذيب وعده‌الهى چگونه كار او به‌ضرر وزيان منجرّ مى‌شود؟

١٥- امّا كسانى كه وعده حق خداوند را تصديق مى‌كنند، پاداش آنها بهشتى است جاودانه. خداوند مى‌فرمايد:

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً وَعْدَ اللَّهِ حَقّاً وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا [٢].

[١] - سوره احقاف، آيات ١٧- ١٨.

[٢] - سوره نساء، آيه ١٢٢.