و مى‌فرمايد كه حق محور ايمان و محور رسالتهاى خداوندى است و بايد در برابر آن سر تسليم فرودآورد و آنرا به رسميّت شناخت. به رسميّت شناختن و تسليم در برابر همه مقتضيات و ابعاد آن، مهمترين مفهوم ايمان تلقّى مى‌شود. دراين جا اين آيات را مى‌خوانيم.

خداوند متعال مى‌فرمايد:

المر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِي أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايُؤْمِنُونَ‌ [١].

«الف، لام، ميم، را. اينها آيات اين كتاب است و آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده است حق است ولى بيشتر مردم ايمان نمى‌آورند.»

پس حق همان درونمايه كتابى است كه به سوى پيامبر نازل شد.

٦- از نمودهاى حقانيّت قرآن اين است كه آن به سوى خداى حقّى فرامى‌خواند كه درخواست نيايشگران را پاسخ مى‌دهد در حالى كه خداواره‌هاى باطل پاسخى بديشان نمى‌دهند. خداوند مى‌فرمايد:

لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَايَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَي‌ءٍ... [٢].

«دعوت حق از آن اوست. آنان كه جز او را مى‌خوانند هيچ پاسخشان نمى‌گويند...»

٧- از نمونه‌هاى حق، آن است كه قرآن كتابى الهى است كه به سوى سنّتهاى الهى در آفاق، فطرت الهى در جانها و در نتيجه به سوى حقايقى فرامى‌خواند كه در زندگى واپسين رخ خواهد نمود. قرآن كريم نمونه واضحى براى اين حقيقت مى‌آورد ومى فرمايد:

أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً وَمِمّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ‌ [٣].

«از آسمان آب فرستاد و هر رودخانه به اندازه خويش جارى شد، و آب روان كف بر سر آورد.

[١] - سوره رعد، آيه ١.

[٢] - سوره رعد، آيه ١٤.

[٣] - سوره رعد، آيه ١٧.