اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ٢٤٨ - فرقه بهره

داعى سليمانيان در يمن بوده نماينده عمده او، «منصوب» خوانده مى‌شد و مركز دعوت آنها در «بارودا» بود. فرق اساسى ميان دو گروه مزبور اين است: داوديان نوعى زبان گجراتى را به كار مى‌برند كه سرشار از كلمات و عبارت عربى است خطب و مواعظ خويش را به زبان عربى ايراد مى‌كنند، درحالى‌كه سليمانيان در كليه امور زندگيشان، از زبان اردو استفاده مى‌كنند.

رئيس فرقه بهره داودى به‌طور سنتى در بمبئى سكونت دارد اما پايگاه آنان در سورات است و به نام دورهى (ihroeD( شناخته مى‌شود. در هر دو منطقه مزبور كتابخانه جالبى از نسخ خطى اسماعيلى موجود است، و در سورات مدرسه‌اى عربى وجود دارد به نام «الجامعة السيفيه» منسوب به داعى طاهر سيف الدين.

لقب داعى مطلق، لقب رسمى داعيان طيبى است و غالبا به جاى آن از لقب «ملاجى صاحب» يا «سيدنا صاحب» استفاده مى‌شود كه احترام فراوانى نزد پيروان خود دارد.

در جامعه بهره‌ها، افراد خاصى وجود دارند كه كار مراسم ازدواج، تكفين، دفن و عبادات به عهده آنهاست كه «عامل» ناميده مى‌شوند. اينان كه از جانب «ملاجى صاحب» براى اين سمت انتخاب مى‌شوند، در واقع خادمان اين دعوت هستند. عمّال، كارها و وظايفى دارند شبيه به وظايف و كارهاى قاضيان اهل سنت، اما در امورشان با «ملاجى صاحب» مشورت مى‌كنند و در ميان پيروانشان از نفوذ فراوانى برخوردارند.

از ويژگيهاى جامعه بهره در هند و ديگر مناطق، اين است كه بهره‌ها به چند صنف تقسيم مى‌شوند و با غير خودشان پيوند ازدواج برقرار نمى‌كنند و نقش زيادى در امور عمومى و اجتماعى ندارند و به‌طور كلى جماعتى تجارت‌