اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ١٠٢ - گريزى به جنگهاى صليبى

گريزى به جنگهاى صليبى:

گفته مى‌شود كه يورش مغول به سرزمينهاى شرق اسلامى، با حمله پنجم صليبى‌ها همزمان بوده است. زيرا در همان زمانى كه بخارا توسط چنگيز در سال ٦١٧ هجرى (مطابق با ١٢٢٠ ميلادى) سقوط كرد، صليبيون هم در سال ١٢١٩ ميلادى شهر دمياط را در محاصره خود داشته‌اند.

البته خوارزميان بعد از آن در جنگهاى صليبى در سرزمين شام نقش داشتند. توضيح اين‌كه از علاء الدين محمد خوارزمشاه، فرزندش جلال الدين منكبرتى و ٦٠ هزار رزمنده باقى مانده بود. بعد از حوادث و اتفاقاتى كه بين او و مغولها روى داد، وى رويه‌اى را ميان مسلمانان در پيش گرفت كه روى مغولها را سفيد كرد. او پس از آن‌كه در سال ٦٢٢ هجرى (١٢٢٥ ميلادى) از هند مراجعت كرد، بعد از فرارش در مقابل چنگيز، لشكر پراكنده پدرش را جمع كرده، خواست دوباره سلطه‌اش را بر غرب و جنوب ايران برقرار سازد. اما به جنگ با امراى مسلمانان و خليفه آنها و غارت و تخريب سرزمين آنها پرداخت كه اين امر آنها را ناچار به جنگ با او كرد. او در همين سال به حكومت عباسيان يورش برد و درحالى‌كه دست به قتل و غارت مى‌زد، تا بعقوبا، بادرايا، راذان، باكسايا و تكريت پيش رفت.[١] او داقوقا را فتح كرد و اهالى آن را از دم تيغ گذراند و زنان آنان را به اسارت گرفت و به ناموس آنها تجاوز كرد و شهر را به ويرانى و آتش كشيد.[٢] لشكر او مطابق توصيف ذهبى متشكل از گروهى گرسنه بود كه هيچ چيزى نداشتند و از طريق راهزنى و غارت، امرار معاش مى‌كردند.[٣]

[١]العراق فى عهد المغول الايلخانيين، ص ٦.

[٢]مرآة الزمان، ج ٨، ق ٢، ص ٦٣٤.

[٣]دولة الاسلام، ج ٢، ص ١٠١.