اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ١١١ - چنگيز خان

وسيله‌اى از وسايلش بر زمين مى‌افتد، فردى كه در پشت سر او قرار دارد، بايستى آن را بردارد و به صاحبش تحويل دهد. در غير اين‌صورت مجازاتش مرگ است.

٤- هيچ‌كس چيزى را از دست كسى نخورد تا دهنده، خود، اوّل از آن خورده باشد، اگرچه آن دهنده يك امير و گيرنده يك اسير باشد.

٥- هيچ‌كس حق ندارد چيزى را بخورد درحالى‌كه ديگرى او را نگاه مى‌كند مگر اين‌كه او هم با او مشغول خوردن شود.

٦- هيچ‌كس با سير بودن، خود را ممتاز قرار ندهد و اگر كسى از كنار گروهى كه مشغول غذا خوردن هستند بگذرد، لازم است نزد آنان بنشيند و با آنان غذا بخورد و نبايد كسى از اين كار جلوگيرى كند.

٧- شستن لباس ممنوع است، بلكه لباسها بايد آنقدر پوشيده شود تا مندرس و كهنه شوند.

٨- ممنوع است به چيزى «نجس» اطلاق شود. زيرا همه اشيا پاك هستند.

٩- در قانون «ياسا» مردم ملزم هستند كه نسبت به هيچ مورد از مسائل مذهبى تعصب نداشته باشند.

١٠- خطاب ديگران با الفاظ و القاب درشت و زيبا ممنوع است. هيچ فردى هرچند داراى مقام والايى باشد، نبايستى به جز نامش، با هيچ لقبى خطاب شود.

١١- وى هرگاه به جنگ مى‌رفت جانشين خود را به سان ديدن از ارتش و تجهيزات آن ملزم مى‌كرد و از او مى‌خواست كه همه تجهيزات را بررسى كند و در آنها بنگرد حتى سوزن و نخ را. هرگاه معلوم مى‌شد كسى در برخى از نيازهاى لشكر كوتاهى كرده، مجازات مى‌شد.