اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ٢٣٦ - نزاريه پس از پايان دوره الموت

قبر «حيدر شاه» موجود است. اما وقتى به محل مذكور رفتم، هيچ نقش يا نوشته‌اى بر سنگ قبرها نيافتم. با اين اوصاف معلوم نيست كه اين، واقعا قبر حيدر شاه است؟

به‌هرحال ... در «حيدر آباد» يعنى شهرى كه از قديم شيعه‌نشين بوده است، به جز اندكى از خاندانهاى خواجه آقاخانى و بهره مستعلوى، خانواده شيعى ديگرى وجود ندارد. خانواده‌هاى شيعه اثنا عشرى ظاهرا در اين شهر معروفيتى ندارند. همچنان كه در كتابهاى خطى قديمى‌اى كه من به آنها دست يافتم، يادى از «طاهر شاه» نشده است.

چندى قبل به نسخه‌اى قديمى از رساله «وجه الدين» اثر ناصر خسرو دست يافتم كه تاريخ آن به سال ٩٢٩ ه (١٥٢٣ م) مى‌رسد. اين نسخه در سال ٩٢٩ ه (١٥٢٣ م) توسط «محب على قندوزى» اهل ايالت افغانى بدخشان نوشته شده است. در پايان اين نسخه چند صفحه به زبان فارسى وجود دارد كه از كتاب «ارشاد الطالبين فى ذكر ائمة الاسماعيليين» است. گويا نويسنده از آگاهى و فرهنگ بالايى برخوردار بوده، زيرا در اين صفحات علاوه بر موضوع انشعاب مهم سلسله نسب امامان اسماعيلى نزارى به دو فرقه، يكى مؤمنيه كه از جمله آنها «طاهر شاه حسينى» است و ديگرى قاسميه كه از جمله آنها، «آقا خان» است، به‌طور اختصاصى از امامت و وظايف مؤمنان نسبت به امام بحث شده است.

نويسنده، پيامبران ناطق را كه از آدم شروع و به خاتم آنها يعنى محمد (ص) منتهى مى‌شود، ذكر و به هفت امام بعد از آنها اشاره مى‌كند ....

بالاخره صفحات مزبور با نام امامان حكومت «الموت» كه آخرين آنها شمس الدين و بعد از او مؤمن شاه است، پايان مى‌يابد. پس از اين مطالب به اختلاف بين فرزندان شمس الدين يعنى مؤمن شاه و قاسم شاه [كه روى هم رفته‌