اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ٣٢٤ - اسماعيليان ايرانى در دوره قاجاريه

در تاريخ رجال ايران در قرن دوازدهم، سيزدهم و چهاردهم هجرى، درباره رويارويى سيد حسن على خان (على شاه يا آقا خان محلاتى) با حكومت محمد شاه قاجار چنين آمده است:

«در زمان سلطنت محمد شاه قاجار، هرج‌ومرج در تمام نقاط ايران حكمفرما شده بود و اين به دليل بيمارى شاه و صدرات حاج ميرزا آقاسى از يك طرف و اختلافات موجود در آن زمان با بريتانيا به خاطر افغانستان (ولاياتى كه قبلا بخشى از ايران بوده است) و تحريكات و تحركات دشمنانه نسبت به ايران از طرف ديگر، بوده است. در اين زمان رژيم در تمامى نقاط ايران از هم پاشيده بود. انگليسى‌ها تلاش مى‌كردند تا با ايجاد حكومت‌هاى كوچك و ضعيف، بين روسيه و هند فاصله طولانى ايجاد كنند تا از اين رهگذر هند هم از جانب همسايگانش به دليل ضعفشان، در امان و هم از مرزهاى روسيه به دور باشند.

نقشه آنها اين بود كه ولايتهاى خراسان، فارس، خوزستان، كرمان و بلوچستان را به ولايتهاى مستقلى تبديل كنند، همچنانكه اين كار را در افغانستان انجام دادند. امكان اجراى اين نقشه در برخى مواقع خصوصا در مواقعى كه ايران در هرج‌ومرج و آشوب بسر مى‌برد، فراهم مى‌شد اما مجريان اين نقشه در هربار با موانع معينى روبرو مى‌شدند. حتى در دوره صدارت حاج ميرزا آقاسى، انگليسى‌ها موقعيت را براى اجراى نقشه‌هايشان مناسب ديدند و از اين جهت آقا خان خشمگين را به شورش وادار كردند. علل متعددى براى شورش آقا خان ذكر شده است از جمله روابط او با انگلستان و وعده آنان به او كه حكومت مستقل كرمان و بلوچستان را از آن او خواهند كرد. علت ديگرى كه براى شورش آقا خان ذكر شده است، ناخوشنودى او از اوضاع و عشق بى‌نهايتش به جاه و آرزويش براى داشتن منصب‌هاى بالا در حكومت و از اين بالاتر دستيابى‌