اخلاق ناصري - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٩٤ - آداب طعام خوردن

نكند و لقمه بزرگ برنگيرد و زود فرو نبرد و بسيار در دهان نگاه ندارد و انگشت نليسد و بالوان طعام نظر نكند و طعام نبويد و نگزيند و اگر بهترين طعام اندك بود بر آن ولوع ننمايد و آن را بر ديگران ايثار كند و دسومت بر انگشت نگذارد و نان و نمك تر نكند، و در كسيكه با او مؤاكله كند ننگرد و در لقمه او نظر نكند و از پيش خود خورد و آنچه بدهان برد مانند استخوان و غير آن بر نان و سفره ننهد و اگر در لقمه استخوانى يا موئى بود چنان از دهان بيفكند كه غيرى وقوف نيابد.

و آنچه از ديگرى متنفر يابد ارتكاب نكند و در پيش خود چنان دارد كه اگر كسى خواهد كه بقيه طعام او تناول كند از آن متنفر نشود و چيزى از دهان و لقمه در كاسه و سفره و نان نيفكند.

و پيش از ديگران بمدتى دست باز نگيرد بل اگر سير شده باشد تعلل نمايد تا ديگران نيز فارغ شوند.

و اگر آنجماعت باز گيرند او نيز باز گيرد اگرچه او گرسنه بود مگر در خانه خود يا بموضعى كه بيگانگان نباشند.

و اگر در ميان طعام بآب حاجت افتد به نهيب نخورد و آواز از دهان و حلق بيرون نيارد.

و چون خلال كند باطرفى شود و آنچه بزبان از دندان جدا شود فرو برد و آنچه بخلال بيرون آرد بموضعى افكند كه مردم نفرت نگيرند و اگر در ميان جمعى بود در خلال كردن توقف نمايد و چون دست شويد در پاك كردن انگشتان و اصول ناخنان جهد بليغ كند.

و همچنين در تنقيه لب و دهان و دندان، و غرغره نكند و آب دهان در طشت نه افكند و چون آب از دهان بريزد بدست بپوشد و در دست شستن سبقت نكند بر ديگران.