معصومانه‌ای بوده است که گفته‌اند برای همیشه این چاشنی را شما از دست‌ ندهید ، چاشنی عاطفه ، ذکر مصیبت حسین بن علی علیه السلام ، یا امیرالمؤمنین یا امام حسن ، یا ائمه دیگر و یا حضرت زهرا سلام الله علیها . این چاشنی عاطفه را ما حفظ و نگهداری بکنیم . چون این ایام فاصله زمان وفات رسول اکرم و وفات حضرت زهرا هست قهرا تعلق بیشتری دارد به وجود مقدس ایشان ، دو سه کلمه‌ای ذکر مصیبت می‌کنم . نوشته‌اند : « ما زالت بعد ابیها معصبة الرأس ، ناحلة الجسم ، باکیة العین منهدش الرکن » . زهرا را بعد از پدر ندیدند که هیچوقت عصابه‌ای را که به سر بسته بود از سرباز کند . روز بروز زهرا لاغرتر و ناتوان‌تر می‌شد . بعد از پدر همیشه زهرا را با چشمی گریان دیدند . « منهدش الرکن » این‌ جمله خیلی معنی عجیبی دارد . " رکن " یعنی پایه ، مثل یک ساختمان که‌ پایه‌هایی دارد و روی آن پایه‌ها ایستاده است . از نظر جسمانی ، پا و ستون‌ فقرات رکن انسان است ، یعنی انسان که می‌ایستد روی این بنای استخوانی‌ می‌ایستد . گاهی از نظر جسمی ، این رکن خراب می‌شود ، مثل کسی که فرض‌ کنید پاهایش را بریده باشند یا ستون فقراتش درهم شکسته باشد . ولی گاهی‌ انسان از نظر روحی آنچنان درهم کوبیده می‌شود که گویی آن پایه‌های روحی که‌ روی آن ایستاده است خراب شده است . زهرا را بعد از پدر اینچنین توصیف‌ کرده‌اند . زهرا و پیغمبر عاشقانه یکدیگر را دوست می‌دارند . نگاه که‌ می‌کند به فرزندانش امام حسن و امام حسین ، بی اختیار می‌گرید ، می‌گوید