هم آورنده دین نیست . خدا به وسیله ملک و گاهی بدون وسیله ملک دین را به پیغمبر وحی می‌کند ، پیغمبر به مردم ابلاغ می‌کند و همه‌اش را یکجا برای‌ امام بیان می‌کند . آورنده دین حتی پیغمبر هم نیست . در دین نوآوری غلط است ، بدعت است و حرام . بله ، نو استنباط کردن درست است که آن‌ نوآوری نیست . اخباریین اجتهاد را خیال می‌کنند نوآوری است . می‌گویند اجتهادها همه بدعت است . اشتباه می‌کنند . اجتهاد یعنی حسن استنباط . ممکن است مجتهدی مطلبی را از نو استنباط بکند که قبلا خود او یا دیگران‌ جور دیگر استنباط می‌کرده‌اند . این ، مسئله استنباط است نه آورندگی . امروز ، مطلق نوآوری را بدعت می‌نامند و از بدعت حمایت می‌کنند و مثلا می‌گویند فلان کس بدعت آور است . ولی ما نباید اشتباه بکنیم . اصلا این‌ اصطلاح غلط است . در میان ما از قدیم " بدعت " یعنی نوآوری در دین ، ادخال فی الدین مالیس فی الدین . نباید چیز دیگر را بدعت بنامیم بعد کم‌ کم بگوییم پس بدعت اشکالی ندارد . این را خواستم بگویم که بعضی از جوانها اشتباه نکنند . اگر امروز نوآوری را می‌گویند بدعت ، این بدعت‌ اگر در مسائل هنری ، شعری ، فلسفی یا علمی است نه فقط عیب نیست‌بلکه‌ کمال است ، ولی در دین آن هم به معنای آوردن نه به معنی اجتهاد ، یعنی‌ چیزی را که در دین نیست از خود جعل کردن ، در حد بزرگترین گناهان است . حتی حدیث است : « من زار مبدعا ( مبتدعا ) فقد خرب الدین » . اگر کسی به دیدن یک اهل بدعت برود دین را خراب کرده است . یعنی اگر کسی بدعتی در دین ایجاد می‌کند ، بر دیگران حرام