سیری در سیره نبوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٩

در یک جا به زبان فرد می‌گوید : « ان هذا اخی » ولی تعبیرهای دیگر تعبیرهای جمع است و مثل اینکه بیش از دو نفر بوده‌اند . قرآن مطلب را به این صورت طرح کرده است که این دو نفر آمدند نزد داوود ( و می‌دانید که داوود از کسانی است که هم پیغمبر خدا و هم ملک و پادشاه یعنی حاکم‌ در میان قوم خودش بوده است ) . یکی از این دو نفر از دیگری شکایت کرد یا یکی از افراد به نمایندگی جمع از دیگری شکایت کرد گفت : این برادر من است ( حالا یا واقعا برادر صلبی بوده است یا برادر دینی ) نود و نه‌ گوسفند دارد و من یکی بیشتر ندارم ، در عین حال آمده از من همان یکی را هم با خشونت مطالبه می‌کند . « فقال اکفلنیها و عزنی فی الخطاب »[١] . قرآن همین مقدار نقل می‌فرماید که شاکی چنین اظهار داشت ، و دیگر نقل‌ نمی‌کند که دیگری از خودش دفاع کرد یا نکرد. بعد می‌فرماید که داوود گفت: « لقد ظلمک بسؤال نعجتک الی نعاجه و ان کثیرا من الخلطاء لیبغی بعضهم‌ علی بعض ». او با این کارش به تو ستم کرده است . بله بسیاری از افراد ، شرکاء افرادی که با یکدیگر نزدیک اند و اختلافی باهم دارند بعضی به‌ بعضی دیگر ظلم می‌کنند . بعد قرآن می‌گوید که داوود ظن که گفته‌اند به معنای‌ علم است دانست که این از طرف ما امتحانی بوده است : « و ظن داوود انما فتناه »[٢] که ما مورد ابتلا و امتحانش قرار داده‌ایم ، پس افتاد به تضرع و توبه و استغفار ، و خدا هم توبه او را پذیرفت . قرآن بیش از این مطلب را بیان نکرده است .