خودش را از بنده بگیرد تا بنده عجزش بر خودش ثابت بشود . ما در دعاهایمان می‌خوانیم « و لا تکلنی الی نفسی طرفة عین ابدا » . انسان در هر مقامی که باشد همیشه باید به خدا عرض کند : خدایا مرا یک چشم بر هم زدن‌ به خودم وامگذار .
ام سلمه می‌گوید : یک شب در دل شب بیدار شدم ، دیدم پیغمبر در بستر نیست . یک وقت متوجه شدم در گوشه اتاق مشغول عبادت است . گوش کردم‌ به سخنانش ، دیدم می‌گوید : « الهی لا تشمت بی عدوی و لا تردنی الی کل سوء استنقذتنی منه . . . و لا تکلنی الی نفسی طرفة عین ابدا » [١] . خدایا مرا به بدیهایی که از آنها رهانیده‌ای بر نگردان ، خدایا مرا دشمن شاد نفرما . . . خدایا مرا یک لحظه ، یک چشم به هم زدن به خودم وامگذار ، یعنی عنایت و لطف خودت را از من مگیر . ( این را پیغمبر آخر الزمان‌ می‌گوید ) به اینجا که رسید ، ام سلمه بی اختیار شروع کرد هق هق گریه کردن‌ و فریاد زدن . دعای نماز پیغمبر که تمام می‌شود می‌فرماید : ام سلمه چرا می‌گریی ؟ عرض می‌کند : یا رسول الله وقتی که شما این سخن را می‌گویید که‌ خدایا مرا یک چشم به هم زدن به خود وامگذار ، پس وای به حال ما .
نفرمود من تعارف کردم ( العیاذ بالله ) برای تعلیم تو گفتم . فرمود : البته همین است ، برادرم یونس یک لحظه خدا او را به خود واگذاشت و آمد به سرش آنچه آمد .
حال چطور می‌شود خدا عنایت خودش را بگیرد ؟ کوچکترین تصوری از منیت‌ برای یک پیغمبر خدا پیش بیاید عنایت خدا گرفته

[١] بحار جدید ، ج ١٦ ص . ٢١٧