زندگی فردی ، مربوط به عالم آخرت ، هر چه هست - در دلش نگه می‌دارد و وقتی با مردم مواجه می‌شود شادی‌اش را در چهره‌اش ظاهر می‌کند . علی علیه‌ السلام همیشه با مردم با بشاشت و با چهره بشاش روبرو می‌شد مثل خود پیغمبر . علی با مردم مزاح می‌کرد . مادام که به حد باطل نرسد ، همچنانکه‌ پیغمبر مزاج می‌کرد . رنود مولا یگانه عیبی که به علی گرفتند برای خلافت ( عیب واقعی که نمی‌توانستند بگیرند ) این بود که گفتند : عیب علی این‌ است که خنده روست و مزاح می‌کند ، مردی باید خلیفه بشود که عبوس باشد و مردم از او بترسند ، وقتی به او نگاه می‌کنند بی جهت هم شده از او بترسند . پس چرا پیغمبر اینجور نبود ؟ خدا که درباره پیغمبر می‌فرماید : « فبما رحمة من الله لنت لهم و لو کنت فظا غلیظ القلب لانفضوا من‌ حولک ».
اگر تو آدم تندخو و خشن و سنگدلی می‌بودی ، نمی‌توانستی مسلمین را جذب‌ کنی و مسلمین از دور تو می‌رفتند . پس سبک و متود و روش و منطقی که‌ اسلام در رهبری و مدیریت می‌پسندد لین بودن و نرم بودن و خوشخو بودن و جذب کردن است نه عبوس بودن و خشن بودن آن طور که علی علیه السلام‌ درباره خلیفه دوم می‌فرماید : « فصیرها فی حوزش خشناء یغلظ کلمها و یخشن مسها و یکثر العثار فیها و الاعتذار منها » [١] .
ابوبکر خلافت را به شخصی داد دارای طبیعت و روحی

[١] نهج البلاغه ، خطبه ٣ : شقشقیه .