می‌کند . [١] می‌آمدند به علی ( ع ) می‌گفتند : تو چرا همان متودی را که‌ معاویه به کار می‌برد به کار نمی‌بری تا کارت پیش برود ؟ تو به این فکر باش که کارت پیش برود ، حالا هر چه شد ، یک جا آدم باید پول قرض کند ، از این بگیرد به آن بدهد ، یک جا هم یک وعده‌ای می‌دهد ، دروغ هم درآمد درآمد ، می‌تواند وعده بدهد بعد هم عمل نکند . بگذار کارت پیش برود ، آن‌ مهمتر است . تا جایی که برای بعضی توهم پیدا شد که شاید علی این راهها را بلد نیست ، معاویه زیرک و زرنگ است ، علی این زرنگیها را ندارد ، که فرمود : « و الله ما معاویه بادهی منی » چرا اشتباه می‌کنید ؟ ! به خدا قسم که معاویه از من داهیه تر و زیرکتر نیست . شما خیال می‌کنید من که غذر به کار نمی‌برم راهش را بلد نیستم ؟ ! « و لکنه یغدر و یفجر » او عذر و نیرنگ به کار می‌برد و فسق و فجور می‌کند .
« و لولا کراهیة الغدر لکنت من ادهی الناس » .
اگر نبود که خدای متعال دوست نمی‌دارد غداری را ، آنوقت می‌دیدید من به‌ آن معنایی که شما اسمش را گذاشته‌اید دهاء و معاویه را داهیه می‌خوانید [ داهیه هستم یا نه ؟ ] آنوقت می‌دیدید که داهیه کیست ، من داهیه هستم یا معاویه ؟

[١] هنوز هم لغت " سیاست " در میان ما مساوی است با نیرنگ و فریب ، و حال آنکه سیاست یعنی اداره ، و سائس یعنی مدیر . ما درباره‌ ائمه می‌گوییم : " وساسة العباد " یعنی سیاستمداران بندگان ، سائسهای‌ بندگان ، ولی کم کم این لغت مفهوم نیرنگ و فریب را پیدا کرد .