یعنی مردم روغن صاف شده کنجد را در یک شیشه می‌بینند اما نمی‌دانند به‌ سر آن دانه کنجد بیچاره چه آمد که حالا آنها روغن صاف شده‌اش را می‌بینند . تبلیغ صاف شده و پاک و پاکیزه‌اش را مردم می‌بینند ولی نمی‌دانند چه بر سر آن بیچاره آمده است که امروز آنها دارند روغن صافش را مشاهده می‌کنند . به هر حال قرآن این مطلب را در سطحی بسیار بسیار بالا برده . چرا ؟ خدا می‌توانست فقط به پیغمبر بگوید : « انا سنلقی علیک قولا ثقیلا »یا : « ا لم نشرح لک صدرک ». ولی همه اینها برای امت ، آموزش است . این‌ حقیقت را چرا خدا با پیغمبر خودش بازگو می‌کند و در اختیار همه امت‌ می‌گذارد ؟ خیلی مسائل بین خدا و پیغمبر هست ولی چون مربوط به کار عموم‌ نیست ، خدا می‌داند و پیغمبر ، و برای غیر طرح نشده . وقتی که مسئله‌ای‌ طرح می‌شود علامت این است که باید آن را آموخت . کار دعوت است ، کار تبلیغ است ، کار آسانی نیست . پس ما از قرآن می‌آموزیم که اولین شرط در امر دعوت و پیام رسانی ، شرح صدر است ، دل وسیع ، ظرفیت وسیع به‌ اندازه دنیا .

ابلاغ به عقل و فکر

ممکن است بگویید چرا پیام رساندن اینقدر کار مشکلی باشد ؟ عرض می‌کنم‌ : هر پیام رساندنی اینقدر مشکل نیست . یک ابلاغ است که فقط ابلاغ به حس‌ است . بدیهی است کار آسانی است . ابلاغی که مأمور دادگستری می‌کند و مثلا اخطاری را به شخصی به عنوان مطلع یا متهم ابلاغ می‌کند ، ابلاغ به حس است‌ که به رؤیت