یک فامیل اشرافی نمی‌بود همه شما می‌گفتید بله دزد است باید مجازات بشود . آفتابه دزد مجازات بشود ، یک فقیر که به علت فقرش مثلا دزدی کرده‌ مجازات بشود ، ولی این زن به دلیل اینکه وابسته به اشراف قریش است و به قول شما آبروی یک فامیل اشرافی از بین می‌رود مجازات نشود ؟ ! قانون‌ خدا تعطیل بردار نیست . ابدا شفاعتها و وساطتها را نپذیرفت .
پس پیغمبر در مسائل اصولی هرگز نرمش نشان نمی‌داد در حالی که در مسائل‌ شخصی فوق العاده نرم و مهربان بود ، و فوق العاده عفو داشت و با گذشت‌ بود . پس اینها با یکدیگر اشتباه نشود .
علی علیه السلام در مسائل فردی و شخصی ، در نهایت درجه نرم و مهربان و خوشروست ، ولی در مسائل اصولی یک ذره انعطاف نمی‌پذیرد . دو نمونه را به عنوان دلیل ذکر می‌کنم . علی مردی بود بشاش برخلاف مقدس مابهای ما که‌ همیشه از مردم دیگر بهای مقدسی می‌خواهند ، همیشه چهره‌های عبوس و اخمهای‌ درهم کشیده دارند و هیچ وقت حاضر نیستند یک تبسم به لبشان باید ، گویی‌ لازمه قدس و تقوا عبوس بودن است . گفت : صبا از من بگو یار عبوسا قمطریرا را نمی چسبی به دل زحمت مده صمغ و کتیرا را چرا باید اینجور بود و حال آنکه : « المؤمن بشره فی وجهه و حزنه فی‌ قلبه » [١] مؤمن بشاشتش در چهره‌اش است و اندوهش در دلش . مؤمن‌ اندوه خودش را در هر موردی : اندوه دنیا ، اندوه آخرت ، مربوط به‌

[١] نهج البلاغه ، حکمت . ٣٣٣