سیری در سیره نبوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٨

( بلاغش بلاغ مبین نیست ] . گفت [ شخصی بعد از بلند شدن از پای سخن یک‌ سخنران ] خیلی به به می‌گفت که نمی‌دانید چقدر خوب بود ! از او پرسیدند بسیار خوب ، خوب بود ، چه می‌گفت ؟ گفت : من که نفهمیدم . پس چه‌ چیزش خوب بود ؟ ! در سخن ، اساس مطلب این است که مستمع وقتی که بلند می‌شود چیزی‌ فهمیده باشد . بزرگترین یا یکی از شرایط داعی و مبلغ این است که مستمع‌ وقتی که بر می‌خیزد با دامنی پر برخیزد ، واقعا مطلبی را فهمیده باشد ، و این از توانایی داعی و مبلغ است . بعضی خیال می‌کنند اگر کسی حرفهایش‌ جوری بود که نفهمیدند پس او خیلی حرفهایش [ عالی است ] . نه این جور نیست ، پیغمبر هم اگر جایی صحبت می‌کرد ، در اوجی می‌گفت که بعد از چهارصد سال افراد به معانیی برخورد می‌کردند که قبلیها نفهمیده بودند ، ولی تمام آنهایی هم که در مجلس پیغمبر نشسته بودند به اندازه خودشان‌ می‌فهمیدند . خطبه‌های علی با آن اوجی که دارد در عین حال خطبه‌هایی است‌ که همان کسانی هم که در مجلس نشسته بودند به اندازه ظرفیت خودشان از این سخنان استفاده می‌کردند و می‌فهمیدند .

نصح یا خلوص سخن